Daphne Kroening-Albersen in Tucson Arizona: ‘Juist nu besef ik hoe bijzonder thuis eigenlijk is’

Terwijl de verhuisdozen zich opstapelen in haar huis in Tucson, Arizona, neemt Daphne Kroening-Albersen (29) even de tijd om terug te blikken. Niet alleen op de verhuizing die voor de deur staat, maar ook op de weg die haar vanuit Bolsward via Stramproy en Weert naar de andere kant van de wereld bracht. Ze verruilde haar werk als verpleegkundige in het SJG voor een leven als militaire partner in de Verenigde Staten.

Van Friesland naar Limburg

Hoewel veel mensen haar als ‘Limburgse’ kennen, begint Daphne’s verhaal honderden kilometers noordelijker. Ze wordt geboren in Bolsward, in Friesland. Daar brengt ze haar jeugd door, totdat haar ouders besluiten naar Stramproy te verhuizen. Daphne is dan zeventien jaar. Haar oudere broer blijft achter in Friesland, maar zij begint aan een nieuw hoofdstuk. Het laatste jaar van haar middelbare school volgt ze op het Philips van Horne. Spannend, want ze kent er niemand. “Ik kwam midden in een bestaande klas terecht. Dat is best lastig als zeventienjarige. Gelukkig gingen we al in de eerste maand op reis naar Barcelona. Tijdens die reis leerde ik mijn klasgenoten echt kennen. Dat maakte het een stuk gemakkelijker.” Dat ene schooljaar blijkt achteraf belangrijker dan ze toen kon vermoeden. Niet alleen sluit ze er nieuwe vriendschappen, ook haar nieuwe woonplaats Weert krijgt een bijzondere betekenis.

Een toekomst in de zorg

Na haar middelbare school kiest Daphne voor de opleiding Verpleegkunde aan Zuyd Hogeschool in Heerlen. Tijdens haar studie werkt ze in de weekenden bij Land van Horne, eerst in Ververshof en later bij Rust in Roy. Na haar diploma begint ze op de afdeling cardiologie van het SJG. Een jaar later krijgt ze de kans om zich in Maastricht verder te specialiseren in de verloskunde. “Het MUMC+ was natuurlijk een prachtig ziekenhuis, maar ik merkte al snel dat ik het kleinschalige en persoonlijke van het SJG miste.” Ze keert terug naar Weert, waar ze op het Vrouw-Moeder-Kind Centrum terechtkomt. Daar voelt ze zich volledig op haar plek. “Ik heb daar met ontzettend veel plezier gewerkt. Niet alleen vanwege het werk zelf, maar ook vanwege de collega’s. Het voelde echt als een familie.” Ook buiten haar werk groeit haar leven. Ze haalt haar auto- en motorrijbewijs, leert één van haar beste vriendinnen kennen en bouwt langzaam haar zelfstandigheid op. “Als ik nu terugdenk aan Weert, denk ik niet aan één groot moment. Ik mis juist de kleine dingen. Even spontaan bij iemand langsgaan, een terrasje pakken, op de fiets naar de stad. Dat zijn de dingen die je pas gaat waarderen als ze niet meer vanzelfsprekend zijn.”

Een Tinder-match verandert alles

Dat haar leven uiteindelijk naar Amerika zou leiden, had Daphne nooit durven voorspellen. Tijdens de coronaperiode ontmoet ze via Tinder de Amerikaanse militair Matthew. Hij werkt op dat moment op de NAVO-basis in Geilenkirchen en woont in Maastricht. “Wij zijn gelukkig één van de succesverhalen van Tinder,” zegt ze lachend. Wanneer Matthew begin 2023 wordt geselecteerd voor de opleiding tot gevechtspiloot, verandert hun toekomst volledig. Zijn trainingen brengen hem eerst naar Texas en daarna naar Arizona. Nadat alle papieren zijn geregeld, vertrekt Daphne in augustus 2023 naar de Verenigde Staten. Haar eerste woonplaats wordt Del Rio, een klein stadje op de grens met Mexico. “Dat was echt een cultuurshock. Alles was anders. De afstanden, de manier van leven, de taal, de mensen. Je begint letterlijk helemaal opnieuw.” Na anderhalf jaar volgt opnieuw een verhuizing, dit keer naar Tucson in Arizona. Inmiddels staat ook daar de volgende verhuizing alweer voor de deur. Matthew heeft zijn opleiding afgerond en vliegt inmiddels met de A-10 Warthog. Zijn nieuwe standplaats wordt Warrensburg in Missouri. “Het leven bij de luchtmacht betekent dat je nooit lang op dezelfde plek blijft.”

Een nieuw leven tussen de cactussen

Tucson ligt midden in de Sonorawoestijn en is nauwelijks te vergelijken met Weert. “Na twee jaar raak je wel gewend aan de hitte, al blijft het bijzonder dat je soms al vroeg in de ochtend boven de veertig graden zit.” Toch heeft de omgeving ook veel moois te bieden. Op extreem warme dagen trekken bewoners massaal naar Mount Lemmon, waar het dankzij de hoogte tientallen graden koeler is. Samen met haar man woont Daphne niet op de militaire basis maar in een gewone woonwijk. Ook hun twee katten, Misty en Sandy, verhuisden mee. Haar dagen verlopen rustig. Ze staat samen met Matthew op, verzorgt de katten en springt regelmatig op de racefiets. “Als het niet te warm is, fiets ik met een vriendin over The Loop. Dat is een autovrij netwerk van ruim tweehonderd kilometer fietspaden rondom Tucson. Fantastisch om te fietsen.” Toch blijft één verschil met Nederland groot. “Hier doe je alles met de auto. Zelfs als iets maar een paar kilometer verderop ligt. Ik mis het enorm dat je zoals in Nederland gewoon overal naartoe kunt fietsen.”

Steun vinden én geven

Waar Daphne in Nederland haar identiteit grotendeels uit haar werk haalde, viel dat in Amerika ineens weg. Door de ingewikkelde regelgeving kon ze haar Nederlandse verpleegkundigendiploma niet direct gebruiken. “In Arizona werd mijn diploma zelfs niet erkend. Als ik daar wilde werken, had ik weer opnieuw naar school gemoeten.” Dat was een flinke teleurstelling. Maar stilzitten past niet bij haar karakter. Binnen de militaire gemeenschap ontdekte ze hoeveel buitenlandse partners tegen dezelfde problemen aanlopen. Bureaucratie, visa, eenzaamheid en telkens opnieuw een sociaal netwerk opbouwen. Ze besloot daarom zelf een Facebook-groep op te richten voor internationale partners. “Ik wist hoeveel vragen ik zelf had toen ik hier kwam. Als ik anderen daarbij kan helpen, geeft me dat ontzettend veel voldoening.” De groep groeide snel. Inmiddels ontmoeten mensen uit België, Duitsland, Japan, Zuid-Korea, Engeland, Spanje en Australië elkaar regelmatig tijdens bijeenkomsten die Daphne organiseert. “We delen verhalen, eten samen en helpen elkaar waar dat nodig is. Dat vind ik misschien wel het mooiste.” Wel merkt ze dat niet iedereen de stap durft te zetten. “Van de zesenzestig leden in Tucson komt maar een klein deel naar de bijeenkomsten. Dat vind ik soms jammer want juist door elkaar te ontmoeten ontstaan de mooiste gesprekken.”

Wat Amerika haar heeft geleerd

Na bijna drie jaar in de Verenigde Staten kijkt Daphne met andere ogen naar de Amerikaanse samenleving. “Amerikanen zijn ontzettend vriendelijk. Ze maken gemakkelijk een praatje en tonen veel interesse.” Toch ontdekte ze ook een belangrijk cultuurverschil. “In Nederland zeg je niet snel dat je een keer koffie gaat drinken als je dat niet echt van plan bent. Hier gebeurt dat veel vaker. In het begin vond ik dat lastig. Inmiddels heb ik geleerd om te kijken hoeveel energie iemand zelf in een vriendschap steekt.” Ook politiek bekijkt ze inmiddels vanuit een ander perspectief. Als partner van een militair merkt ze dat internationale ontwikkelingen ineens heel dichtbij komen. “Ik ben niet politiek actief, maar politieke keuzes hebben soms directe gevolgen voor militaire gezinnen. Daarom hoop ik vooral dat mensen elkaar blijven opzoeken in plaats van alleen maar tegenover elkaar te staan.”

Altijd een beetje Weertenaar

Binnenkort verruilt Daphne de woestijn voor het veel groenere Missouri. Tijdens een korte huizenjacht viel haar direct iets op. “Het deed me eerlijk gezegd een beetje denken aan Zuid-Limburg. Heuvelachtig, veel bomen en veel groener dan Arizona.” Misschien nog belangrijker: Missouri erkent haar Nederlandse diploma wél. Zodra ze het verplichte Amerikaanse verpleegkunde-examen heeft gehaald, kan ze eindelijk weer aan het werk. Daar kijkt ze enorm naar uit. “Verpleegkundige zijn is echt een onderdeel van wie ik ben.” En daarna? Dat blijft voorlopig nog een open boek. Matthew heeft nog ongeveer acht jaar te gaan bij de luchtmacht. Daarna mogen zij samen bepalen waar ze zich definitief willen vestigen. “Als het aan mij ligt, zou ik graag weer dichter bij Nederland wonen. Maar het leven heeft me inmiddels geleerd dat plannen altijd kunnen veranderen.” Gemiddeld één keer per jaar keert ze terug naar Limburg. Iedere keer merkt ze hoe bijzonder de vertrouwdheid van thuis eigenlijk is. “Ik mis natuurlijk mijn familie en vrienden. Maar ook de vanzelfsprekendheid. Dat je weet hoe alles werkt. Dat je even spontaan op de fiets stapt. Dat gevoel van thuis.”

Hete zomers

Als inwoners van Weert ooit Tucson willen bezoeken, heeft ze nog één dringend advies. “Kom vooral niet midden in de zomer,” lacht ze. “Dan is het echt veel te heet.” Maar wie buiten de heetste maanden komt, ontdekt volgens haar een verrassende stad. “Ga zeker naar Saguaro National Park. Die reuzencactussen zijn indrukwekkend en sommige zijn wel honderdvijftig jaar oud. En vergeet vooral niet om hier te eten. Tucson was de eerste Amerikaanse stad die de UNESCO-titel ‘Creative City of Gastronomy’ kreeg. De keuken is echt bijzonder.”

Zelf kijkt ze alweer vooruit. De dozen staan klaar voor de volgende verhuizing. Een nieuw huis, een nieuwe omgeving, nieuwe mensen en opnieuw een onbekend begin. Maar één ding neemt ze altijd mee. “Waar ik ook woon, Weert blijft de plek waar ik volwassen ben geworden. Dat verandert nooit.”