Ze moeten zoveel trajecten doorlopen, soms een
operatie, een chemokuur, bestraling, elk onderdeel
heeft weer zijn eigen informatiefolder. Ik wilde alles
stapsgewijs doen. Ik liep mee met oncologen van het
Instituut Verbeeten. Daar heb ik ook met patiënten kun-
nen praten waardoor ik steeds meer inzicht kreeg aan
welke informatie behoefte is. En hoe die informatie op
een andere manier gegeven kan worden.
Op die manier kreeg ik een indruk wat er allemaal ge-
beurt. In de map die ik ontworpen heb, zit een route-
kaart opgevouwen. Elk stukje dat je openslaat is een
deel van een grote plattegrond waarin alle behandel-
kamers zijn uitgetekend. Je begint bij de receptie als
je het ziekenhuis binnenloopt. In een groter boekje dat
ook in de map zit, vind je de informatie met tekeningen
die je op dat moment nodig hebt. Zo ga je verder. Het
is de bedoeling dat straks alle informatie die je nog in
het traject krijgt in de map komt. Zo heb je een verza-
melmap waarin alles van je behandeling terecht komt.
In het boekje maak ik geen gebruik van foto’s, het blijkt
dat een foto heel erg confronterend is terwijl een illus-
tratie dat veel minder is. Een tekening is toegankelijker.
Ik heb zelf ervaren hoe dat voelt: een masker aange-
meten te krijgen zodat je hoofd stil blijft liggen tijdens
de behandeling. Niet elke kankerpatiënt hoeft zo’n
masker. Wel wilde ik het voelen om het op die manier
te kunnen visualiseren en beschrijven. Zo heb ik ook in
een scan gelegen.
Ik ontwierp verschillende scheurbloks voor de specia-
listen, zoals een met een doorsnede van het hoofd, zo-
dat de specialist kan aantekenen waar een gezwel zit.
De patiënt krijgt dat blaadje mee naar huis. Het helpt
om de informatie nog inzichtelijker te maken. Zo heb ik
ook een blad gemaakt met daarop een gewone cel en
een kankercel.
In een video lmpje op de website van Renee vertelt
een patiënt over zijn ervaring. “Je moet zoveel infor-
matie verwerken en trajecten doorlopen dat zo’n map
een houvast biedt.”
Oncologen zijn positief over de manier waarop alles is
weergegeven.
“Je kunt op het niveau van de patiënt het verhaal ver-
tellen en het is ef ciënt als patiënten weten waar ze
aan toe zijn. Het werkt aan twee kanten goed.”
Drie prijzen
Renee studeerde niet alleen cum laude af maar heeft
inmiddels ook al drie prijzen in de wacht gesleept.
Voor het meest professionele afstudeerproject wordt
jaarlijks de René Smeets prijs uitgereikt dat bestaat uit
een trofee en een geldbedrag.
Renee: “Elke afdeling mag een student nomineren. In
totaal waren er acht die ervoor in aanmerking konden
komen. Ik won omdat de jury vond dat ik alles onge-
loo ijk professioneel had neergezet en het Instituut
Verbeeten al vanaf het begin had betrokken bij het ont-
werpproces.
De tweede prijs, the Keep an Eye Grant, is een groot
geldbedrag dat vier keer per jaar wordt uitgereikt aan
vier studenten om jong talent te stimuleren en zo er-
voor te zorgen dat ze met geld hun project tot stand
kunnen brengen. Soms kan een ontwerper niet verder
omdat hij of zij de nanciële middelen niet heeft.
The connectionring is een derde prijs die ik mocht ont-
vangen. Het is een ring die uitgereikt wordt aan stu-
denten die zaken met elkaar heeft weten te verbinden.”
Omroep Max
“Tijdens de Graduation Show in de Dutch Design Week
in Eindhoven in oktober vorig jaar was mijn project ook
te zien. In die week laten 2000 ontwerpers op 78 loca-
ties hun werk zien. Er komen heel veel mensen naar
toe. De week trekt meer dan 200.000 bezoekers.
Bij de presentatie stonden soms huilende mensen voor
me. Er komt veel emotie los bij mensen die ervaring
met de behandeling van kanker hebben.
Na de Dutch Design Week kreeg ik een uitnodiging om
bij Studio Max op de televisie te vertellen over mijn
ontwerp. Alles was van te voren meerdere keren door
de telefoon doorgesproken. Op de opnamedag moest
alles ook precies volgens het boekje gaan. Het is ge-
woon een grote achtbaan waarin ik terecht kwam.
vertel `ns
Alles ging supersnel. De kleedkamer in, de visagie, nog
snel even op de foto, nog even wat doornemen. De
bladzijdes waarover ik zou vertellen werden alvast met
paperclips geordend zodat er geen tijd verloren zou
gaan met zoeken. Ik mocht alleen met korte zinnen
antwoorden.
Ik heb wel veel reacties gekregen van mensen die zelf
een traject hebben moeten doorlopen. Een jongen
meldde dat zijn moeder ook een heel traject in was ge-
gaan van chemokuren en bestraling. Het boekje zou
hem en haar heel erg hebben geholpen alles beter te
volgen. Het had een last van zijn schouders af kunnen
nemen. Het voelde als een groot compliment.”
Nul Zes
Renee woont samen met haar vriend Kaspar
Eisenmeier in Eindhoven. “Hij deelt samen met een
aantal mensen een loods waar iedereen een eigen
deel heeft om te werken. Maar ze delen elkaars ge-
reedschappen of vaardigheden. Het is een atelierdorp.
Kaspar is meubelontwerper. We begrijpen elkaar als
we ’s avonds laat of in het weekeinde nog bezig zijn
om ideeën uit te werken.
Ik heb zelf met anderen een ander atelier: Nul Zes. Het
is een collectief van mensen die op allerlei manieren
creatief bezig zijn. Maar met de bedoeling dat we el-
kaar helpen als we opdrachten krijgen die we niet al-
leen kunnen uitvoeren.
Voorlopig ben ik nog bezig met het uitwerken van
De Kijkwijzer. Het is de bedoeling dat we in april het
boekje gaan gebruiken. Ik ben nu een half jaar part-
time in dienst van het Instituut Verbeeten zodat mijn
project daar ook in de praktijk kan worden gebruikt.
We gaan met een team we aan de slag en proberen het
nog verder te verbeteren. In de toekomst zou ik meer in
ziekenhuizen willen werken om nog meer van dit soort
projecten te ontwikkelen. Er ligt, denk ik, in de gezond-
heidszorg nog een hele weg open!”
10
