weg
van
hier
kon ik anderhalf jaar fulltime aan de slag bij een
organisatie die ondersteuning biedt aan kinderen
en jongeren met een beperking of stoornis. Nu
werk ik als pedagoog in de psychiatrie waar ik
met jongeren werk met psychische problemen.”
Als je dit allemaal hoort, mag je ervan uitgaan
dat Hester vloeiend Italiaans spreekt. Ze lacht:
“Inmiddels wel, ja. Maar dat ging echt niet
vanzelf.
Om je goed te kunnen uitdrukken, is er wel iets
meer nodig dan een taalcursus. Eerst spraken
Marco en ik Engels met elkaar, maar dat is van
lieverlee Italiaans geworden. Ik was bang dat ik
met mijn Nederlandse titels hier niet aan de slag
zou kunnen. Daarom ben ik hier nog een Master
begonnen. Maar ik heb geluk gehad. Ik heb een
baan die goed aansluit bij mijn opleiding. De
Master, Italiaanse titel: pedagogia clinica, heb
ik ook bijna afgerond. Ik hoop in juni 2017 af te
studeren. En het werk vind ik fantastisch.”
Hester: “Dat denk ik wel. Ik vraag me weleens
af of ik terug zou willen naar Nederland. En dat
denk ik eigenlijk niet. Ik voel me erg op mijn
gemak en thuis hier. En hoewel het in het begin,
vooral ook vanwege de taal, niet gemakkelijk
was, heb ik nu helemaal mijn draai gevonden.
Taal is toch een wezenlijk onderdeel in de
communicatie. Je niet goed kunnen uitdrukken
is wel problematisch.
Ook de Italiaanse levensstijl verschilt nogal van
Nederland. Mensen staan hier compleet anders
in het leven. Ritmes zijn anders. We eten veel
later, we hebben dus een langere middag. En we
nemen vooral veel tijd om uitgebreid te koken.
De gastronomische cultuur is ook anders. Eten
is een beleving, we genieten er vooral van. En
in de vakanties? La dolce vita … niets moet, je
luncht heel uitgebreid en je doet vooral niet te
veel! Ik vind Italianen vooral ook relaxt (niet
altijd even positief …). Het lijkt wel of er geen
tijdsdruk is of dat het niet uitmaakt wanneer
iets afgerond wordt. Het is zo ‘het komt wel’
of ‘dat zien we wel’. Nederlanders zijn wat dat
betreft veel preciezer.
Maar er is hier wel nog een groot verschil
tussen noord of zuid Italië. In het zuiden is het
helemaal ‘dolce far niente’: een beetje lui van
de rust genieten!”
Weert
Hester heeft echt wel haar draai gevonden in
Italië. Ze speelt sinds twee jaar in een gemixt
volleybalteam. Ze had geen enkele ervaring met
deze sport. “In Nederland danste ik en reed
ik paard. Naast volley vind ik het ook heerlijk
om te hardlopen. Ik train meerdere keren per
week aan het meer. Dat is voor mij complete
ontspanning in een prachtige omgeving!”
Heel erg toevallig komt Hester rond deze tijd
haar familie in Weert opzoeken. “Ik ben er sinds
augustus 2015 niet meer geweest. Iedereen is
zo druk met werk en/of studie dat we niet echt
goed iets konden afspreken. Maar nu gaat het er
toch van komen. Ik vind het leuk om iedereen
weer te zien. Maar ze komen ook wel regelmatig
op bezoek in Cernobbio.”
Dankjewel voor je verhaal, Hester!
Buona fortuna!
Is Italië haar tweede vaderland
geworden?
9
Eten is een be-
leving. Je luncht
heel uitgebreid
en je doet vooral
niet teveel.
