19
Marian
mooi
mens
snel over de eerste schrik heen. Allebei in
verwachting, samen verlof, dat hadden we
wel verdiend vonden wij. We gaan er ge-
woon samen twee maanden van genieten
en dan gaan we weer aan de slag. Op 27
april van dit jaar is mijn dochter Kiki ge-
boren en op 7 juni Marians zoontje Tom-
mie. We waren natuurlijk heel blij maar
bij de geboorte van Tommie bleek dat hij
het syndroom van Down had en hij werd
ook nog ernstig ziek.
M:
Dat hij Down had speelde eigenlijk al
meteen geen rol meer. Je houdt van het
kind dat je negen maanden in je buik hebt
gehad maar de ernstige complicaties die
optraden, die maken het heel moeilijk.
Twee dagen na zijn geboorte bleek hij een
geperforeerde darm te hebben waardoor
hij een levensbedreigende vergiftiging op-
liep. Hij heeft een stoma, een vernauwde
luchtpijp, krijgt sondevoeding en hij heeft
een gaatje in zijn hart. Mijn man en ik wis-
selen elkaar af en zijn 24 uur per dag, ze-
ven dagen in de week bij onze zoon. Het
levensgevaar is geweken maar er staat ons
nog het een en ander te wachten.
Wat zijn de vooruitzichten, denk je dat je
nu het ergste hebt gehad?
M.:
Nee, het ergste wordt het thuiskomen,
waarschijnlijk over een week of vier. Hij
komt namelijk niet gewoon naar huis.
Tommie krijgt sondevoeding, we krijgen
reanimatie- en beademingsapparatuur
mee en een monitor. Morgen beginnen we
met cursussen en trainingen om ons hier-
op voor te bereiden. Hoe lang dat gaat du-
ren, maanden of jaren, weten we niet. Die
onzekerheid vreet aan je.
S.:
Ik weet soms ook niet hoe ik hier ver-
der moet werken als mijn zus er niet is.
Ik kan dat wel maar wil het eigenlijk niet.
Ik mis haar teveel, iedere dag. Het is niet
dat ik erin blijf hangen maar wij hebben
elkaar nodig, wij begrijpen elkaar door en
door. Bij elkaar kunnen we even uithuilen
en dan de draad weer oppakken. Wat gaat
de toekomst ons brengen? Dat baart ons
toch wel zorgen.
Een grote kapsalon runnen is niet niks,
zeker onder de huidige omstandigheden.
Waar halen jullie die kracht vandaan?
M.:
Onze ouders hadden een champignon-
kwekerij, hard werken, niet zeuren, dat
hebben wij van huis uit meegekregen.
Ziek? Toch naar school ‘en als het echt niet
gaat kom je naar huis’. En daarnaast; wij
vinden ons werk echt mega leuk!
S.:
Marian neemt zelfs spullen mee naar
het Ronald McDonald Huis om daar mensen
hun haren te verven. Of ze stuurt iemand
van daaruit naar onze salon om even ge-
knipt te worden.
M.:
Wij zien ons werk niet als werk. Wij
halen hier zo enorm veel voldoening uit.
Ik wil gewoon weer aan het werk maar
dat gaat nu tijdelijk niet. Als je weer kunt
gaan knippen dat voelt zo fijn, dan vergeet
je je zorgen.
Hoe verliep jullie schoolcarrière tot aan
de start van jullie huidige zaak Hairstudio
Twins?
S.:
Op de basisschool waren we een hecht
team en zaten we altijd in dezelfde klas
maar daarna ging ik naar de mavo en Ma-
rian naar het VBO. Onze ouders stimuleer-
den onze persoonlijke ontwikkeling. Wij
VROUW
SPECIAL
