hele entourage. Ik kan het nog beschrijven. De
president van de mimeschool zei het ooit tref-
fend: Mimespelers, ze zetten van alles neer, maar
ze ruimen nooit iets op.”
In hartje Parijs bezocht Maril het ‘Conservatoire
des Arts du Cirque en du Mime du Carré Sylvia
Montfort’ en meer specifiek de faculteit Theater
en Filosofie. “Daar volgde ik onder meer lessen
van Gilles Deleuze, filosoof van de communis-
tische vrije Universiteit Parijs. In de weekends
werkte ik voor de FTS voor Nederlandse toeris-
ten. Dat baantje had ik gekregen via Ton Mathij-
sen (uitbater van Café ’t Swaentje in Weert, die
hier voorheen gewerkt had).”
Ondanks dat Maril zeven jaar Frans leerde in het
voortgezet onderwijs had ze de taal niet zo maar
onder de knie. Maril: “Ik heb er wel vier jaar
over gedaan om eindelijk in het Frans te kun-
nen zeggen wat ik wilde zeggen. Mijn voldoendes
op school voor Frans had ik te danken aan Ankie
Kessels en Monique Caris …”
Parijs lééft
Zonder veel vragen te stellen blijven de herin-
neringen komen. “Samen met oud-leerlingen van
het Conservatoire heb ik na mijn eindexamen
gewerkt aan een project over de ‘onmenselijke’
kant van de metro. Die voorstelling hebben we
gespeeld in Duitsland, Oostenrijk, Italië, Grieken-
land, Frankrijk en Nederland, ja zelfs in Weert.”
Maar zelfs in het Mekka van de mime en het
theater, gaat het leven van een artiest niet over
rozen. Het kost veel energie en het is op z’n Hol-
lands gezegd niet bepaald een vetpot. Maar Maril
zou Maril niet zijn als ze niet iedere gelegenheid
aangreep om kansen te pakken die voorbij kwa-
men. Zo was ze tot 1996 twee maal per jaar reis-
leidster voor studiereizen naar Amerika. Ze was
ook langzaam overgestapt op ‘gesproken’ thea-
ter. Ze lacht: “Ik wilde ook wel eens mijn zegje
doen. En inmiddels was mijn Frans dusdanig dat
dat ook kon. En Parijs is en blijft een geweldige
stad, veel muziek, dans, theater, musea enz.
Ik ga er regelmatig heen, Parijs lééft … ook na
13 november 2015.”
Oeës pap en Weert
In 1995 ontmoette Maril de acteur Philippe
Hottier, van het Ariane Mnouchkine-Théatre du
Soleil, die haar uitnodigde voor een project in
Montpellier. 31 acteurs, maskers en clowns.
Maril: “Een geweldig avontuur maar niet gemak-
kelijk om te werken met zo veel sterke karak-
ters! Na drie jaar is ieder zijn of haar weg ge-
gaan. Ik werkte in die tijd ook met ‘moeilijke’
jongeren. Over thema’s als: racisme, integratie,
religieuze verschillen enz. Ik geef al vijfentwin-
tig jaar theaterles aan amateurs en professionele
acteurs in Frankrijk en Italië en heb zelf dertig
stukken geregisseerd. Ik heb nogal wat ervaring
met jongeren onder de hoede van de kinderbe-
scherming, met een psychiatrische of autistische
achtergrond. In 2004 ben ik mijn eigen Compag-
nie du Pas’Sage begonnen. In Montagnac heb ik
jarenlang feesten en evenementen geschreven
en geregisseerd. Met een beetje pijn in mijn hart
heb ik gekeken naar ‘Rogstaekers, De Legende’
in het kader van Weert 600 jaar Stad. Wat had
ik daar graag aan meegedaan. Ik volg Weert op
de voet en het is mooi wat er gebeurt. De bonte
avonden, het koor Voorheen Merg en Been… en ik
ben er stiekem best trots op dat daar familie van
mij deel van uitmaakt!”
In de jaren 2009 tot 2013 was Maril vaker dan nor-
maal in Weert. “Door de toenemende dementie
van mijn vader heb ik geprobeerd mijn moeder
zoveel mogelijk te steunen. Samen met pap heb-
ben we veel gezongen en gelachen en ik had er
ten slotte vrede mee dat hij eind 2013 rustig is
ingeslapen.”
Frankrijk
Was het altijd al Maril’s droom om actrice/mime-
kunstenares te worden?
Een gulle lach: “Nee, als jong meisje wilde ik
graag zangeres én beroemd worden. Toen ik twee
was heb ik met het Cocktail Kwintet gezongen in
een hotel in Scheveningen waar we op vakantie
waren. Ik heb opgetreden bij de zusters Kar-
melitessen in Heerlen met: ‘zij kon het lonken
niet laten’… Terwijl ik daar nu zo over nadenk
vond iedereen altijd dat ik niet kon zingen, op
de toneel- en de mimeschool was ik nooit goed
genoeg. In Frankrijk heb ik de ruimte gekregen.
Ik zing nu bij een swingband in de Hérault. Dank-
jewel, Frankrijk. Merci, France!“
Vasteloavundj
Vastelaovundj in Wieërt is feest voor Maril. On-
danks haar geringe lengte is ze een opvallende
verschijning als ze langs de optocht loopt. “Met
mijn vriendin Gerty Bongers (al 53 jaar bevriend)
‘belaef ich vastelaovundj wi-j ’t huuërt’. Een
paar jaar geleden kwam ik ook Famke Weerts
weer tegen … heerlijk. En o ja, de Koldergal-
lereej, hoewel … sinds het overlijden van Jan
Tullemans is de koldersfeer veranderd. Door mijn
werk had ik ook minder gelegenheid hier te zijn.
Ton Adriaens en Iris van der Zanden hebben de
plek ingenomen en ze doen het geweldig. Hoop
er gauw weer eens naar toe te gaan.”
Maril van den Broek, kleine grote comédienne,
verknocht aan Frankrijk maar altijd met een
been in Weert.
weg
van
hier
22
