Door Mathilde Dominikowski
Eerst Schoevers dan theater
Maril werd geboren als oudste dochter van Ria
van den Broek-Rutten en Harrie (Driek) van den
Broek (o.a. Rogstaekerspreens in 1947 en jaren-
lang Kanseleer van de Rogstaekers).
“Mijn ouders woonden boven onze bakkerswinkel
in de Beekstraat. Als ik me goed concentreer hoor
ik de winkelbel nog”, lacht Maril.
Een jaar na Maril werd haar broer Frans gebo-
ren en nog eens zes jaar later volgde broer Mark.
Maril: “Ik had gehoopt dat de nieuwe baby een
zusje was …”
Er komen allerlei herinneringen boven. “Daar
waar laatst de drugsopvang nog was, zat ik op de
kleuterschool, daarna naar de Angelaschool: met
ijzeren hand gedrild door Mère Battista. Doordat
de Mammoetwet werd ingevoerd zaten we in het
voortgezet onderwijs gelukkig samen met boys …
een welkome verandering én verademing na een
nonnenschool. Ik deed de HAVO omdat de school-
leiding me te ‘speels’ vond voor het Atheneum.
Dat kon ik altijd later nog doen. Maar na zes jaar
HAVO had ik het wel gezien. Ik was toe aan iets
nieuws. Ik vertrok naar Tilburg om de secreta-
resseopleiding Schoevers te doen. Dat was een
Frankrijk
gaf haar
de
ruimte
die ze in
Nederland
niet kreeg
In deze rubriek komen mensen aan het woord die hun koffers pakten om te vertrekken naar exotische of
minder exotische oorden. Maril van den Broek (59) kan, als ze daar zin in heeft, pootje baden in de Mid-
dellandse Zee. We treffen haar aan in Montagnac, een klein plaatsje in de Languedoc in Frankrijk.
weg
van
hier
Maril van den Broek regisseert
theater en speelt en zingt de
sterren van de hemel
voorwaarde van mijn ouders om tegelijkertijd
(’s zaterdags) een jaar propedeuse te doen aan
de Theaterschool in Maastricht. Ik was al heel
jong gefascineerd door de bühne. Ik mocht vaak
met mijn vader mee als hij samen met Lei de
Borgie optrad tijdens de bonte avonden.”
Franse cirkel is rond
De liefde en het verlangen naar het theatervak
moesten op een laag pitje. Ze was ‘te jong en
te onervaren’ om toegelaten te worden tot de
theaterschool. Ze studeerde vervolgens orthope-
dagogiek aan de Gemeente Universiteit in Am-
sterdam maar begon ook weer een vooropleiding
aan de Mimeschool. Ze werkte vervolgens in het
psychiatrisch ziekenhuis Santpoort en het Kinder-
beschermingsinstituut St. Raphael.
In die tijd trakteerde Maril zichzelf op een reis
naar Amerika: van Los Angeles naar New York en
via Arizona naar New Orleans, waar ze als groot
jazzliefhebber haar hart kon ophalen. Ze ont-
moette Franse mensen waar ze mee bevriend
raakte. “Zij nodigden mij uit om naar Parijs te
komen. Volgens hen moest je voor mimekunst
in Parijs zijn. Daar had ik wel oren naar. Ik was
dol op vreemde talen. Ik vond en vind het schit-
terend als mensen hun mond open doen en er
komt zo gemakkelijk een andere taal uit. Maar
er was nog een andere reden. Mijn vader zat
in de oorlog ondergedoken ten zuiden van Bor-
deaux. Hij was zelfs verloofd met een Française.
Ik heb ooit alle brieven en foto’s gevonden, ik
vond het geweldig. Mijn vader sprak nog steeds
Frans, tot aan zijn dood. Voor hem was het leven
in Frankrijk een belangrijke episode uit zijn le-
ven. Nadat hij terug was in Nederland ontmoette
hij mijn fantastische moeder. Maar de connectie
met Frankrijk gaat verder. Mijn grootmoeder van
vaderszijde had een Franse moeder die volgens
de overlevering van heimwee is gestorven, de
werkelijke reden was tuberculose. Het lijkt wel
of ik de cirkel rond maak, want na mij zijn er
geen afstammelingen meer die iets met Frankrijk
hebben. De dochters van mijn broer Mark bijvoor-
beeld zijn echte Aziëliefhebbers.”
In 1982 kwam Maril dus in Parijs terecht. Daar
zag ze Marcel Marceau, de wereldberoemde en
grote mimespeler. “Ongelooflijk die man. Wat hij
allemaal neerzette, figuurlijk dan, fascinerend!
Je ‘zag’ bijvoorbeeld een restaurant (terwijl er
niets was) met al z’n personages, de muziek, de
21
