Hana begint met hockey op 7-jarige leeftijd
en Jules is haar gaan trainen toen ze bij de E-
pupillen kwam. Jules: “Ik was zelf geblesseerd
geraakt en kon dus niet hockeyen, toen ben ik
trainer geworden. De tweede operatie als gevolg
van mijn blessure was wel geslaagd, maar toen
ik gerevalideerd was had ik al geen tijd meer
om zelf te hockeyen vanwege het trainerschap.”
Eva gaat op haar vijfde hockeyen en Jasmina als
ze zes is. Jules traint en coacht ze alledrie. Het
coachen meestal niet alleen, want de wedstrijd-
schema’s laten het niet altijd toe dat hij bij elke
wedstrijd kan zijn, maar dat probeert men wel
te regelen uiteraard. Jules: “Het trainen van de
ene gaat gemakkelijker dan de andere, dat ligt
ook aan de coachbaarheid die hoort bij bepaalde
leeftijden.” De dames lachen alle drie, Jasmina:
“Ik denk wel dat hij soms strenger is voor mij dan
voor de rest van het team.” En Hana geeft aan
dat ze het lastig vond om onderscheid te maken
tussen coach en vader. Alle drie de dames zijn
één jaar niet door Jules getraind. Eva: “Ik heb
liever niemand anders dan papa, dat is gewoon
het fijnste.”
HV Weert telt inmiddels rond de 800 leden en de
kwaliteit van spelen neemt steeds verder toe.
Jules: “De meisjes C1 en B1 van HV Weert zijn
met afstand de beste van Limburg in hun leef-
tijdscategorie. Dat maakt dat zich speelsters
aanmelden uit alle delen van Limburg om hier te
hockeyen. Daarmee wordt ook de concurrentie
harder. Volgend jaar zijn er bijna 22 speelsters
die gaan strijden voor een plek in de B1.” Hana
speelt in de Dames 1 van HV Weert, zit op het
Cios in Sittard en wil volgend jaar kiezen voor de
richting Ortho Bewegingsagogie, aardig druk dus.
Maar ook de twee andere dames zitten niet stil.
Eva zit in de 4e klas VWO op Het College en Jas-
mina zit daar in de eerste klas. Door het drukke
sportschema wordt er dus gedisciplineerd gestu-
deerd, maar de dames vertellen het alsof het
niets is. Kwestie van de juiste mindset wellicht.
Eva speelt in B1 van HV Weert, maar is daarnaast
ook geselecteerd voor het Nederlandse team
Meisjes B. Eerst heeft ze een stageplek weten te
bemachtigen door zich op te geven voor de selec-
tiedagen en nu is ze reeds doorgestroomd naar
de wedstrijdgroep. Nog een extra trainingsmo-
ment elke week dus. Jasmina speelt in de C1 van
HV Weert en is geselecteerd voor de trainingen
van District Zuid. Hier werken ze een jaar lang
toe naar de district ontmoetingsdagen en via die
dagen kan je geselecteerd worden voor een sta-
geplek bij het Nederlandse team Meisjes B. Ook
voor Jasmina weer een extra trainingsmoment in
de week. Dus hoe ziet zo’n week er nu eigenlijk
uit dan? Op maandag trainen Jasmina en Eva voor
hun nationale- en
districtselecties. Eva:
“Ik ga maandag-
middag tijdens
schooltijd
altijd met
mijn
moeder met de trein naar Utrecht, want dan
train ik daar. Na de training is mijn vader vanuit
zijn werk in Landgraaf daar om ons op te halen
en dan rijden we terug via Den Bosch om Jasmina
daar van haar training op te halen.” De dinsdag
trainen de jongste twee met Meisjes B1 van HV
Weert, woensdag traint Hana en Eva met Dames
1 en Jasmina met C1. Hana en Eva geven dan ook
nog training aan een jonger team. Donderdag is
de ‘rustdag’. Moeder Mirsada: “Dat is de enige
dag in de week dat ze allemaal thuis zijn! De
meeste avonden doordeweeks eet ik alleen en
eet iedereen zodra ze weer thuis zijn. Op don-
derdag kunnen we dus samen eten. Het nadeel
is dat dat ook de avond is dat Jules een keer een
vergadering kan plannen bijvoorbeeld, waardoor
het soms toch niet lukt.” Tijdens ons interview
(op een donderdagavond uiteraard) moet Hana
het gesprek iets eerder verlaten om te gaan wer-
ken… op de hockeyclub. Mirsada: “Ik vraag me
wel eens af waar de meiden aan zullen terugden-
ken als ze later aan hun thuis denken…we zijn zo
weinig samen thuis.”
Vrijdag trainen ze alle drie achter elkaar en ge-
ven Hana en Eva ook nog training. Op zaterdag
en zondag worden de wedstrijden gespeeld. En al
die trainingen en wedstrijden gebeuren onder be-
geleiding van vader Jules. En dan heeft HV Weert
ook nog een mee(r)trainbeleid, dus wie meer dan
twee keer per week wil trainen krijgt daar (onder
bepaalde voorwaarden) ook nog de mogelijkheid
voor. Ook daar maakt Jasmina gebruik van.
Jules: “Talent is natuurlijk een grote plus, maar
het allerbelangrijkste is de wil en de motivatie
om ergens goed in te zijn. Die is er bij onze doch-
ters en HV Weert krijgt ook steeds meer een top-
clubmentaliteit gelukkig. Ook in proefwerkweken
wordt gewoon doorgetraind tegenwoordig, dat is
te plannen namelijk. Wil je op een goed niveau
komen te spelen dan kan dat niet meer anders.”
Dat HV Weert qua niveau goede zaken doet is
mooi, maar dat doet ze ook nog met behoud van
haar identiteit. Eva: “HV Weert is echt een fa-
milieclub en daarom speel ik er zo graag. Ik heb
al mijn beste vriendinnen daar. Bij Oranje Zwart
in Eindhoven is dat heel anders, daar is het veel
harder allemaal.”
Dat de jongste twee wel in het Nationale Dames-
team zouden willen spelen dat is duidelijk na dit
gesprek en wie weet lukt het ze ook wel. Ze zijn
getalenteerd, hebben een heel sterke drive en
een thuisbasis die ze in alles ondersteunt. Hoe
dan ook, dit gezin ademt hockey, hockey en nog
eens hockey. Hopelijk horen we nog veel van ze
in de toekomst!
“Alleen op donderdag zijn
ze
allemaal
thuis!”
Door Maryvonne van Mens
scoren
Drie dochters die alle drie fervente en getalenteerde hockeysters zijn en een vader die ze alle drie coacht.
Wat doet dat met een gezin? Hoe ziet een week er dan uit? Ik vraag het aan de familie Smolenaars uit
Stramproy. Het gezin bestaat uit vader Jules (50), moeder Mirsada (47) en de dochters Hana (19), Eva (15)
en Jasmina (13).
