Page 21 - april2012

21

HOOFDstuk

lemans. Enorm veel van geleerd. Een genieter, levens-

kunstenaar en inspirator, die je leerde om de betrekke-

lijkheid van alles in te zien. Zijn gevleugelde uitspraken

‘Det ze verrekke…!’ en ‘Kepot scheete…!’ komen nog

vaak bij me op in bepaalde situaties.”

Complimenten

“Schilderen is een uitdaging. Je hebt iets in je kop en

dat moet op een doek. Maar de handeling van het schil-

deren op zich is ook gewoon jn. Lekker met je handen

bezig zijn, vieze vingers, stinkende terpentinelappen,

de geur van olieverf……heerlijk vind ik dat! Als je bezig

bent staat de tijd stil, je gepieker verstomt en al je aan-

dacht gaat naar dat doek. Als je dan ontwaakt uit die

‘verhoogde sfeer’ (of is het de terpentinelucht?) ben je,

als het goed is, moe maar voldaan. Het geeft mij voldoe-

ning om iets tastbaars uit mijn handen te zien komen.

Daar staat iets van jou! Schilder Kees van Dongen zei

ooit: ‘Als je wilt verkopen, schilder je de vrouwen ge-

woon wat dunner en de juwelen wat dikker!’ Ik schijn

mensen ook te atteren, maar dat doe ik niet bewust.

Ik kan het niet eens op commando. Ik probeer die per-

soon zo goed mogelijk te treffen en soms worden ze dan

een tikje knapper. Misschien zie ik mensen wel mooier

dan ze zijn, ben een beetje naïef en optimistisch wat

dat aangaat, haha! Mooie complimenten zitten ook niet

in woorden. Ik maakte ooit een portret voor iemands

had bij DAF, vond dat maar niks: hij wilde dat ik eerst

het bedrijfsleven in ging, want een schraal bestaan als

armlastige kunstenaar kon altijd nog. Eigenlijk spraken

ook de goede punten die ik haalde op Philips van Horne

niet in mijn voordeel. Ik werd met uweelzachte, maar

gedecideerde hand door ouders, docenten en decaan

richting de HEAO gedirigeerd. Ik heb er zelfs de Univer-

siteit Tilburg nog achteraan geplakt en nog een diploma

gehaald ook. Ik weet overigens absoluut niet waar mijn

bul zich zou moeten bevinden in dit huis.”

Geen werk

“Goed beschouwd heb ik geen werk, maar een liefheb-

berij. Ik hobby maar wat aan. Toen ik door omstandig-

heden alles wat ik had opgebouwd kwijtraakte, en niets

meer te verliezen had in termen van status en inkomen,

heb ik het tekenen en schilderen weer opgepakt. Als uit-

laatklep, om mijn zinnen te verzetten. Ik maakte soms

wat portretjes en dat ging me aardig goed af. Toen men-

sen me vroegen of ik dat ook in opdracht deed, ben ik

er serieus in gevlogen. Ik ben lessen gaan nemen, deed

workshops en volgde anatomietekenen op de academie

in Maastricht. Ik wilde me technisch bijscholen. Als je

opdrachtgevers een gezonde prijs vraagt voor een por-

tret, moet je toch op zijn minst weten waar je over praat.

Ja toch? Ik kwam ook regelmatig over de vloer bij een

van de ‘allergrootste zonen’ van de stad Weert: Jan Tul-

partner, waar een heel gevoelig verhaal aan vastzat. De

ontvanger werd met een smoesje naar mijn atelier ge-

loodst en was al behoorlijk knorrig en korzelig door alle

geheimzinnigheid. Totdat hij het schilderij voor het eerst

zag. Hij was oprecht tot tranen toe geraakt en heel blij

met dat werk. Dat zijn de mooiste complimenten.”

Beetje dom

“Een van mijn eerste serieuze portretopdrachten kreeg

ik midden in de zomer toen ik nog op de St. Jozefslaan

in een atje woonde. Met heet weer ging ik lekker bij

mijn moeder in de tuin, onder de luifel, schilderen. Een

dubbelportret was het...heel de middag had ik geploe-

terd en het zag er fantastisch uit. Tot het moment dat de

zonneluifel omhoog ging, toen kon ik wel janken. De lui-

fel was namelijk beige, waardoor het licht ge lterd werd

en een gelige gloed kreeg. Ik had onbewust dat geel

gecompenseerd in mijn huidkleuren door blauw/paars

toe te voegen in de mengkleuren. Toen het ‘ lter’ weg-

viel was het resultaat in daglicht twee lila, bijna paarse

koppen...een hele middag voor niks gezwoegd! Toen ik

klaar was met vloeken en tieren heb ik wel in sneltrein-

vaart een en ander geleerd over de noodzaak van neu-

traal, stabiel licht op je werk. Buiten schilderen is heel

jn...maar ik heb onmiddellijk daglichtlampen aange-

schaft, dat scheelt een hoop frustratie en dubbel werk!”