20
‘Tegooj of angers neet…’
Laura Caris:
Ze werd in één klap ‘Bekende Weertse.’
En dat was even slikken voor volbloed-
Weertse Laura Caris, die weinig moet
hebben van opsmuk en opgeblazen
gedoe. Nadat ze meedeed aan ‘Sterren
op het doek’ van Hanneke Groenteman
(Omroep Max) en oud-doelman Hans
van Breukelen op een originele manier
had neergezet, was ze ineens Wikipe-
diawaardig. Landelijke aandacht werkt
blijkbaar. En is goed voor de clubkas
van huize Caris: er wachten enkele leu-
ke opdrachten…
Echte Rogstaeker
De felle ogen in het tengere gezicht spreken boekdelen
als ze vertelt over haar schilderpassie. Ze voelt zich lek-
ker op haar praatstoel: de knieën opgetrokken tot onder
de kin, mok kof e en koekjes binnen handbereik.
Laura Caris werd op 31 maart 1968 in Weert geboren.
Net 44 lentes dus. Het nageslacht van de familie Caris
bleef beperkt tot één dochter. Strontverwend dus? Lau-
ra: “Vergeet het maar, mijn ouders waren veel strenger
dan ik nu ben voor mijn enige dochter Liv. Wat ik me
het beste herinner uit mijn jeugdjaren is dat ik met mijn
ouders naar café Dennenoord ging. Voor de kinderen
altijd dikke pret. We kregen van die kroegbaas altijd het
‘sjeeske met de pony’ mee, waarmee we door de bos-
sen achter de IJzeren Man konden crossen. We speel-
den soldaatje, bouwden boomhutten en zwommen.
Heerlijk onbekommerd ‘poejakken.”
Nuchtere kroegtijger
Laura: “Op het Philips van Horne kreeg ik, naast de cre-
atieve vakken, al snel interesse in bezigheden die niet
op mijn puntenlijst stonden. Nadat ik het jeugddansen
had overleefd mocht ik op zondagmiddag naar Carte
Blanche (Oelemarkt). Mijn ouders zullen het me nu na
dertig jaar wel vergeven als ik zeg dat we in het geniep
naar Madeira gingen in Nederweert. En naar Dividivi, de
Saloon en de Zig-Zag. Bij de Zig-Zag kom ik trouwens
nog altijd graag. Nuchter naar binnen en nuchter weer
naar buiten overigens. Hier in het Weerter kroegleven
heb je Spa Jan, en daarnaast Spa Laura, haha. Of we
vroeger achter de jongens aan gingen? Volgens de alge-
meen geldende etiquette hoorden jongens toch achter
de meiden aan te lopen? Behalve op de trap! Dat weet
toch iedereen? Ik heb nog een blauwe maandag augur-
ken en asperges geplukt, maar veel meer dan een hoop
vuile was voor mijn moeder hield ik daar niet aan over.
Later verdiende ik een zakcentje bij als verkoophulp in
kledingzaak La Bamba in de Beekstraat.”
Het bloed kruipt…
“Ik wilde kunstenaar worden, ik had een voorliefde voor
schilderen en mode. Ik tekende veel en ontwierp mijn
eigen kleding. Eigenlijk lag de kunstacademie in het
verschiet. Maar mijn vader, die een commerciële baan