mooi
mens
CULTUUR
SPECIAL
urcoach,
dpoot
werk heel nadrukkelijk heeft beïnvloed.
Het kwam terug in werkstukken waarin ik
de vergankelijkheid op allerlei manieren
verbeeldde, door bijvoorbeeld röntgen-
foto’s waarin botstructuren voorkwamen,
vallende mensen, de voorbijgaande tijd.
Ook heb ik een heftige periode meege-
maakt toen mijn dochter Rachel als peu-
ter een tumor achter haar oog bleek te
hebben. Dit werd te laat onderkend, men
dacht aan een lui oog. Uiteindelijk on-
derging ze in Boston, Amerika, een che-
motherapie die later in Nederland werd
voortgezet. Er volgden bestralingen, de
tumor groeide echter toch weer en na een
bijzonder risicovolle operatie werd de situ-
atie enigszins stabiel. In de periode daarna
zie je in mijn werk vaak figuren met geslo-
ten ogen of in zichzelf gekeerde mensen
met donkere kleurstellingen waarvan de
gezichten op lijken te gaan in de kleuren
van de achtergrond. Gelukkig gaat het nu
goed met Rachel. Ze is vierentwintig, ziet
bijna niets maar staat heel opgewekt in het
leven. Momenteel maakt ze menukaarten
in braille voor enkele restaurants in Weert
en dat geeft haar enorm veel voldoening.
Wat zijn de hoogtepunten in jouw carrière
als schilder?
Naast enkele exposities is dat zonder-
meer de culturele uitwisseling tussen
Weert en Hangzhou. Ik heb de eer ge-
had daaraan deel te mogen nemen en
dat was bijzonder indrukwekkend.
Tijdens het bezoek van de Chinese dele-
gatie aan Weert ben ik samen met de Chi-
nese kunstenaar Zhang Wei in mijn atelier
aan de slag gegaan om tot een gezamenlijk
kunstwerk te komen. Van het reliëf van
Maria op de deur van de Mariakapel bij De
Lichtenberg had ik al eerder met een roller
een afdruk op doek gemaakt. Op een hou-
ten plaat geplakt stond dit doek in mijn ate-
lier en Zhang Wei zag daar wel wat in. Wat
bleek namelijk, in China is er een schep-
pingsverhaal waarin de vrouwelijke god 'Nu
Wah' ‘het gat in de hemel met zeven stenen
dichtmaakt om de vloedgolf aan water die
daaruit komt te stoppen’. Wij kennen hier
de Ark van Noach om aan een vloedgolf te
ontsnappen en bij ons is de vrouwenfiguur
Maria belangrijk. Er bleken dus wat over-
eenkomsten voor te komen in onze reli-
gieuze cultuur en mythologie. Over mijn
afdruk van Maria heeft hij toen op zijn
gestileerde manier 'Nu Wah' geschilderd
waardoor beiden in elkaar overvloeiden.
Bij het tegenbezoek aan China werd ik ge-
koppeld aan een traditionele parasolmaker.
China is echt een bijzonder landmet een to-
taal andere kunstcultuur, zeer interessant
om daar zo intensief kennis mee te kun-
nen maken. Je ziet er gigantische moderne
iets extra’s meegeven aan de persoon op
het schilderij, iets tragisch of iets stoers.
Mensen kunnen daar dan zelf hun eigen
verhaal bij bedenken. Je zou het impres-
sionistisch realisme kunnen noemen. De
laatste twee jaar ben ik echter nauwe-
lijks aan eigen werk toegekomen van-
wege de vele opdrachten ‘live-painting’
en mijn drukke baan als cultuurcoach.
Zijn er schilders die voor jou een voor-
beeldfunctie vervullen?
De Belg Michael Borremans vind ik een ge-
weldige schilder. Hij schildert realistisch
maar er zit toch een raadselachtige twist in
zijnschilderijen.Als jezijnwerkbekijkt voel
je een intrigerende spanning. Hij heeft een
heel aparte stijl die je natuurlijk niet gaat
kopiëren maar het kan mij wel inspireren.
In hoeverre zijn persoonlijke ervaringen
of gemoedstoestanden van invloed op je
stijl, je kleurkeuzes of compositie?
Dat speelt altijd wel mee. Mijn oma over-
leed toen ik in het laatste jaar van mijn
Tehatex-opleiding zat en vierentwintig uur
per dag bezig was met mijn eindwerkstuk-
ken. Van nature ben ik al een beetje een
piekeraar en een thema als ‘verganke-
lijkheid’ speelt bij mij op de achtergrond
voortdurend mee. Achteraf zie je dan dat
die voor mij dramatische gebeurtenis mijn
23
