Het doel: van de sporthal, de microbar en zaal De Stegel een nieuw maatschappelijk centrum maken voor Moesel.
houd je er nog vierennegentig over maar ze heb-
ben geen idee wat ze daarmee moeten! Wij heb-
ben als participatiewerkgroep aangeboden ermee
aan de slag te gaan als de gemeente er dan ook
iets mee zou gaan doen. Niet dat het dan moest
worden wat wij voorstelden maar wel dat ze mee
zouden denken, dat er naar een resultaat toege-
werkt zou worden. Zelfs die inspanning konden
ze niet garanderen. Het is heel moeilijk om met
de gemeente afspraken te maken over hoe samen
iets te gaan doen.”
Waar zit dan het grootste knelpunt?
Zit dat bij het college? Zit dat bij de
ambtenaren of zit het in de hele cultuur
op het stadhuis? Heb je daar de vinger op
kunnen leggen?
Mies: “Laat ik er dit op zeggen. In het kader van
de begroting zou na de coalitievorming het gere-
nommeerde externe bureau BMC de dialoog met
de burger gaan organiseren. Daartoe deden ze
eerst een vooronderzoek en toen al was hun con-
clusie ‘dat gaat hier niks worden, wij gaan hier
niet mee verder.’ De verhoudingen tussen B&W,
de raad en het ambtenarenkorps waren zodanig
dat BMC geen vertrouwen had in een goede af-
loop. Maar de bevindingen van BMC werden niet
gedeeld door de Weerter politiek. Er waren zelfs
raadsleden die zeiden: ‘BMC heeft niet goed door
wat hier aan de hand is’, nou dan vraag ik me
af wie wat niet door had! Raadsleden hebben als
volksvertegenwoordiger vaak moeite met burger-
participatie omdat ze denken ‘oké, en wat doen
wij dan?’ Maar ook in de gesprekken met wet-
houders en sectordirecteuren merkte ik dat ze
zich afvroegen hoe ze moesten omgaan met zo’n
participatiegroep vanuit de burger. Er werd vaak
gezegd ‘ja, dat doen we’ en vervolgens gebeurde
er heel weinig. Eigenlijk was er geen belangstel-
ling voor.”
Mies, ik ken je als een zeer betrokken
Weertenaar, een gedreven dwarsdenker,
innovator en verbinder. Is dit dan niet
enorm frustrerend?
“Uiteraard is dat frustrerend. Je hebt het gevoel
dat je met een aantal mensen iets kunt bijdragen
maar het gaat dan om allerlei redenen niet door.
Niet dat ze zeggen ‘we zien het helemaal niet
zitten met jullie’ nee, het is: ‘prima initiatief,
gaan we mee aan de slag, komen er op terug’
en vervolgens hoor je niets meer of wordt het
steeds verder vooruit geschoven. Zo ook met de
gemeentelijke startnotitie burgerparticipatie.
Het werken aan deze notitie is gewoon tijdelijk
stopgezet.”
Je hebt wel eens gezegd dat het in Weert
vooral schort aan een samenspel in de
driehoek burgers – bestuur – ambtenaren.
In welke van deze drie partijen heb je
het meeste vertrouwen om tot succes-
volle burgerparticipatie te komen?
“Dat is heel moeilijk aan te geven. Waar de ge-
meente last van heeft is dat veel burgers al lang
geleden zijn opgehouden vertrouwen te hebben
in de gemeente, in de politiek en misschien ook
in het ambtelijk apparaat. Ze willen geen energie
meer steken in burgerparticipatie omdat ze ge-
woonweg te weinig terug krijgen. Er is te weinig
interesse en waardering voor burgerinitiatief, te
weinig goede communicatie. Dat is een cultuur
die heel sterk leeft in de Weerter politiek. Wei-
nig onderzoekend, nadenkend, afvragend wat er
nou precies bedoeld wordt. Nee, er wordt een
formeel ambtelijk standpunt ingenomen. Ook in
de raad zie je die slechte communicatie. Het re-
sultaat is ondergeschikt aan het politieke spel dat
gespeeld moet worden.”
Maar nu toch even terug naar de vraag
waar je het meeste vertrouwen in hebt,
de politiek, het ambtelijk apparaat of de
burger?
En na enige aarzeling vervolgt Mies met: “Het
minst vertrouwen heb ik in de politiek in het al-
gemeen. Het spel van de politieke partijen past
gewoon niet meer in deze tijd. Ze hebben nog
maar een fractie van de bevolking als achterban
en maken toch, met elkaar, de dienst uit. Hun
achtergrond
op
de
voorgrond
legitimiteit staat daarmee zwaar ter discussie.
En wat het ambtelijk apparaat in Weert betreft?
Er zijn daar goede gekwalificeerde ambtenaren
maar er zijn er ook die niet goed weten wat ze
moeten doen. Maar dat heeft vooral te maken
met het fenomeen leiderschap in Weert. Dat
geldt zowel voor B&W als voor het directieteam.
Terwijl ze het hebben over een ontwikkeling naar
de ambtenaar 3.0 (wat dat ook moge zijn) zijn
er ambtenaren die nu hun eigen werkelijkheid
creëren. Als je het toch hebt over het ideaal
van de ambtenaar die dienend is aan de burger
dan denk ik vaak: ‘Hoe kun je dan in je eentje,
zonder de burger daarbij te betrekken, komen
tot standpuntbepalingen en visies.”
We hebben het dan over een
aangestuurde cultuuromslag in het
denken en handelen van de ambtenaar?
Ja maar ook van de raad! De burger moet weer
op de eerste plaats worden gezet. Uitgaan van
wat de burger vraagt en daarin meedenken. Niet
vanuit een bezuinigingsgedachte alles maar bij
de burger over de schutting gooien en zeggen:
‘jullie mogen het voortaan helemaal zelf doen.
Zoek het maar uit en veel succes! “
Heb je ook een voorbeeld van goede com-
municatie tussen burgers en ambtenaren?
“Jazeker! Er is hier op Moesel een intentieover-
eenkomst tot stand gekomen tussen de project-
groep Hart van Moesel, woningcorporatie Wonen
Limburg en de gemeente met een gelijkwaardige
rol voor alle partijen. Het doel: van de sporthal,
de microbar en zaal De Stegel een nieuw maat-
schappelijk centrum maken voor de wijk.
In het voortraject is er op ambtelijk niveau veel
overlegd achter de schermen. Aanvankelijk moei-
zaam maar we kwamen steeds meer tot de af-
spraak elkaar te bellen en ideeën uit te wisselen.
Zo moet het gebeuren. Informeel overleg op ba-
sis van gelijkwaardigheid in de creatieve fase van
zo’n traject. Zo moet burgerparticipatie vormge-
geven worden!”
Ik sprak met een gedreven, betrokken Weerte-
naar en dacht bij mezelf: Petje af! Waar haalt
hij de energie en het geduld vandaan om zo lang,
vaak tegen de stroom in, door te blijven gaan.
6
“Ook in de raad zie je die
slechte communicatie.
Het resultaat is
ondergeschikt aan het
politieke spel dat gespeeld
moet worden.”
