Ook u heeft ze vast wel in uw omgeving: mensen van de quinoabrigade. De
watte-brigade? Quinoa. Een voedingsmiddel dat past in de Schijf van Vijf.
Het is een soort zaad en het schijnt heel gezond te zijn, net als goji-bessen.
Nu ben ik vóór gezond eten, maar sommige mensen draven erin door. Vol-
gens sommigen mag je namelijk geen pasta, aardappelen, vlees, suiker en
zuivel meer en mag je alleen nog maar rauw, macrobiotisch en zelfgekweekt
voedsel eten. En die mensen die bestempel ik als de quinoabrigade.
Volgens de quinoabrigade krijg je van margarine kanker, is suiker eten net
zoiets als zoutzuur drinken en oh wee als je alleen al dénkt aan een bakje
vanillevla of boterham met snijworst, want dan kun je net zo goed je urn al
gaan bestellen… Sommige quinoaleden beweren zelfs dat we moeten stoppen
met bakken in boter en in plaats daarvan moeten bakken in water. Maar wat
blijft er over om te bakken dan? Vlees mag niet, aardappels niet, en als je
dan denkt: dan eet ik wel rijst en pasta, dan blijkt zelfs dat tegenwoordig
niet goed (genoeg) te zijn. Zelfs kinderen zijn niet meer veilig voor de
quinoabrigade. Neem het Nationaal Schoolontbijt. Smeerworst, smeerkaas,
hagelslag: iedereen liep erover te mekkeren. Ik hoorde een moeder zeggen
dat de bij het ontbijt gepresenteerde smeerkaas niet van het goede merk was
en dat ze haar kinderen dus had verboden om de schoolontbijtsmeerkaas op
hun schoolontbijtboterham te smeren. “Thuis eten ze altijd een boterham
met plakjes 30+kaas”, zei ze. Alsof dat zo gezond is, iedere ochtend, dag in,
dag uit, een boterham met kaas. U begrijpt natuurlijk wel dat ik de neiging
om de moeder uit te lachen echt even heb moeten onderdrukken toen ik zag
dat ze, vlak voordat ze haar kinderen uit school ging halen, een doos Zoenen
kocht. Die waren vast niet voor haar negentigjarige oma.
Het schijnt volgens de quinoabrigade ook absoluut eetkundig onverant-
woord te zijn als je, vooral voor kinderen, gezelligheid koppelt aan iets lek-
kers van de bakker. Als er een vriendje of vriendinnetje van mijn kinderen
komt spelen, is het uit den bozen om tegen de ouders te zeggen dat hun
kinderen een stroopwafel hebben gehad, of een handje chips. Het moeten
druiven en stukjes appel zijn, aardbeien met stukjes banaan en dan mag
er heel misschien wel nog één zelfgebakken koekje in worden gestopt van
hele, een nacht lang geweekte havermout, gezoet met stevia uit eigen tuin
en afgesmeerd met het eiwit van een ei van een achttien maanden oude
scharrelkip.
Poeh, en nu is het ook nog eens de tijd van kermis in Weert en alle omrin-
gende dorpen. Churro’s, oliebollen, bananen in chocola, puddingbroodjes
en suikerspinnen. Ai. Suiker op een stokje. Als er iets levensbedreigend is,
is het wel een suikerspin. Hij is volgens de eetgoeroes bijna net zo giftig als
een Braziliaanse bananenspin, waarvan het gif bij een beet meteen op je
centrale zenuwstelsel slaat. Maar zelfs als je al die ‘gevaarlijke’ voedings-
middelen tracht te ontlopen: dat gaat je never nooit lukken. Want hoewel
bakkers tegenwoordig ook al ‘verantwoorde’ broden in de schappen heb-
ben liggen (spelt, havermout, dat soort spul), stoppen ze nog altijd enkele
weken voor de kermis een bestellijst in je brievenbus waarop de lekkerste
‘kermisvlaaien’ prijken die echt alleen maar bestaan uit alle voedingsmid-
delen waaraan je volgens de eetgoeroes binnen afzienbare tijd ten onder
gaat.
Alle gekheid op een (suikerspin)stokje: zullen we gewoon weer normaal
gaan doen over eten en gewoon met mate genieten van al het lekkers dat
het leven ons te bieden heeft? Ja toch!
Fijne Kermis!
Over de
quinoabrigade
en levensbedreigende
suikerspinnen
Suzanne Wolter
wagges
effe
Aktie is geldig op de Trend-serie met middenmoter. Informeer naar de voorwaarden.
