25
!”
het gemakkelijkste en zeker het goedkoopste. Zingen
heb ik duidelijk van mijn moeder. Mijn vader zong 25
jaar geleden al ‘tja-la-la-lom….’ en dat is nog steeds
zijn hoofdrepertoire. Ikwas zeventien en apetrots toen
Frans van der Heijden mij op de Philips vroeg om de
hoofdrol te zingen in de musical. Intussen had ik wat
ervaring omdat ik al twee jaar zong in de band Gua-
rantee. In die band zing ik ondertussen al 23 jaar. Ik
besef nudat ikmeer geniet vandemensendie inonze
repetitiekelder spontaanbinnenlopendandat ikophet
podium sta. Dat zou ook niet meer kunnen met een
gezinmet kleine kindjes. Toen we vaak optraden was
het steeds hetzelfde liedje: altijd laat, ver van huis, alle
consumptiebonnenmoesten op en ’s anderdaags een
specht in je kop!”
Waar kennenwedie van?
Wendy heeft ondanks haar 24 jaren al legio optredens
op haar naam. Naar highlights hoeft ze niet te zoeken.
Die staan vooraan op haar harde schijf: “Als zange-
res optredenmet St. Antonius was heerlijk. Zeker met
mijn hoboverleden bij die harmonie. Waar ik ook ont-
zettend lol aan beleef is het ‘Tapzînge’ dat ik al zeven
jaar doe. Natuurlijk blijft optreden in de onemanshow
van mijn vader Jos, in een vol Munttheater, ook een
fantastische uitdaging. Helemaal omdat broer Joerik
mede demuziek invult. Onvergetelijkwas Koninginne-
dag 2011. Op de OudeMarkt stond het zwart van de
mensen en ik mocht daar live zingen, terwijl koningin
Beatrixmet haar helenasleep in aantocht was. Een in-
tense ervaring.”
Op de vraag waar de ‘Weertlanders’ hem het beste
van kennen, komt Leonmet een verrassendantwoord:
“Ik denk dat mensen mij het beste kennen als tand-
arts bij Vos Centrum voor Mondzorg inWeert. Ikmerk
dat mensen diemij gezien hebben, bij een controle of
behandeling,meniet snel vergeten. Niet omdat ik trek-
jes van George Clooney zou hebben of bij Guarantee
zing, maar enkel omdat een bezoek aan de tandarts
nou eenmaal veel impact heeft. Hoe voorzichtig ik ook
te werk ga. Omgekeerd: ik zie zoveel aardigemensen
op een dag, maar ben helaas ook gezegendmet een
poreus geheugen. Blij dat ik nu eindelijk eens sorry
kan zeggen tegen mijn patiënten.” En verder? “Met
Guarantee stonden we vaker in het voorprogramma
van topgroepen, helaas meestal buiten Weert. In het
voorprogramma van De Dijk kregen we het publiek
volledig in de macht. Een te gekke ervaring! Een heel
geslaagd Frank Boeijenproject in de Bosuil zal ik ook
nooit vergeten. We werden door een boekingsbureau
was. Ikmocht popnummers doen enwasmeteen ver-
kocht. En dat is altijd zo gebleven. Ik zou elke dagwel
willenoptreden.”
Jandedappere
En die dappere Jan? Die volgens de geschiedschrij-
ving met zijn gaffel die duivelse rog naar het hierna-
maals stak? Jan stond nooit op de ledenlijst van de
gemeente Weert. De wieg van Jan stond in de Peel:
Ospel (Doospel voor intimi…!) Hoewel hij zijn eer-
ste goedgevulde luiers in het Weerter St. Jans Gast-
huis heeft nagelaten. Een kennismaking met Leon
Smolenaars (37). “Mijneerstemuzikalepogingwashet
kinderkoortje op de basisschool in Ospel. Men vond
dat ik aanleg had en dus werd ik wat vaker naar vo-
ren geschoven om solo te zingen. Ik wilde heel graag
piano leren spelen. Toen sprokkelde ik met aardbeien
plukken en prei poten een keyboardje bij elkaar. Een
ontzettend baggergeluid! Maar er zaten toetsen op
en er kwam geluid uit! Ik kreeg pianoles van een tante
voor 5 gulden per uur, maar dat ging me te traag. Ik
had die stukken snel in mijn kop zitten en zo raffelde
ik ze ook af. Als je dan ook geen geduld hebt om no-
ten te leren, loop je onherroepelijk vast. Op de Philips
van Horne dacht ik: ‘Ik gamaar weer zingen! Dat was
HOOFDstuk
