Basic HTML Version
HOE IS HET NOG MET...
19
Anton Haspels
“Het is een genot om hier te wonen”, zo omschrijft Anton Haspels de vrijstaande wo-
ning in de wijk Keent waar hij en zijn vrouw sinds enige jaren samen wonen. Het is een
groot verschil met het pand op de hoek Wilhelminasingel / Molenpoort waar zij ruim
30 jaar een dierenartsenpraktijk runden. Naast de grote tuin, is het huis ruim en van
alle gemakken voorzien. Het geluid van verkeer op de achterliggende Ringbaan, ne-
men ze beiden voor lief. “Ach daar wen je aan en dan hoor je het eigenlijk niet meer.”
Moeilijke beginjaren
Het is 3 februari 1975 wanneer Brabander
Anton Haspels zich in Weert vestigt als die-
renarts. Nadat hij enige jaren in gemengde
praktijken in Hengelo (Gld) en Baarle Nas-
sau werkte, gaat hij de uitdaging van een
vrije vestiging als dierenarts voor gezel-
schapsdieren in Weert aan.
De beginjaren in Weert waren moeilijk. Hij
moest knokken om het vertrouwen van
de klanten voor zich te winnen. Het aan-
bod van de directeur van een nabijgelegen
slachthuis komt in de beginjaren dan ook
als geroepen: “of ik de keuring van levende varkens wilde doen. Dat heb ik natuurlijk met
beide handen aangegrepen”. Buiten de klanten die met hun huisdieren op spreekuur
komen, heeft Haspels tijdens de financieel moeilijke beginfase dankzij de bijverdienste
van het slachthuis toch een mooi vast inkomen.
Expertise
De dierenartsenpraktijk die midden jaren ‘70 haar deuren opent op de Wilhelminasingel
is voor die tijd modern ingericht en zelfs voorzien van een röntgenapparaat. Een voorzie-
ning waar destijds geen enkele dierenarts in Weert over beschikte. Zijn vooruitstrevende
manier van werken wekt onder meer de aandacht van de plaatselijke politie, die Haspels
vanwege zijn expertise regelmatig inschakelt bij zaken met verwaarloosde of mishan-
delde dieren. Ook wisselt hij regelmatig ervaringen uit (ook op het operatieve vlak) met
medische specialisten uit het Weerter ziekenhuis. Ondanks de drukke tijd, waarin hij
zeven dagen in de week met zijn vak bezig is, doet hij zijn werk vol passie én met plezier.
“Met name de afwisseling maakten het vak toch aangenaam”, vertelt de voormalige die-
renarts. En in de weinige vrije tijd die hij toen had, reed hij, voorzien van een semafoon
voor spoedgevallen, door de bossen met zijn grote hobby, oude legervoertuigen.
Vrije tijd
In 2005, het jaar dat Anton Haspels 65 wordt, doet hij de praktijk van de hand. Zijn op-
volger zocht in die jaren bewust een eigen praktijk in het Weerterland. De overname van
de goedlopende dierenartspraktijk aan de Singel is voor zijn opvolger dan ook een lot uit
de loterij. Tevreden terugkijkend mist Haspels voornamelijk het “diagnostiek bedrijven”,
oftewel de oorzaak van klachten bij dieren onderzoeken.
Curriculum Vitae
Leeftijd: 72 jaar
Gepensioneerd dierenarts
Getrouwd met Irmgard Vaasen
2 zoons:
Frank (36) & Alexander (40)
2 kleinkinderen:
Ruben & Daan (2,5)
Maar inmiddels geniet hij volop van zijn vrije tijd. Zijn twee oude gerestaureerde leger-
voertuigen staan momenteel onaangeroerd in een garage. “Er in rijden is erg kostbaar,
want ze zuipen benzine. Maar het zou me teveel pijn doen, om ze weg te doen.”
Voor een ander geliefd tijdverdrijf bezoekt Anton Haspels steevast elke woensdag het
stadsarchief in zijn geboortestad Eindhoven. Hier speurt hij de hele dag naar de ont-
staansgeschiedenis van een willekeurig gebouw, wijk of onderneming.
“Ik vind het echt hartstikke leuk om te doen” Het speurwerk brengt ook enkele opmer-
kelijke zaken aan het licht. Zo ontdekt hij onder meer dat in de oorlogsjaren twee keer
een ‘kamerbewoner’ is gehuisvest in de woning van zijn ouders. “Daar heb ik nooit iets
van gemerkt”, zegt Haspels lachend. De documentatie die hij verzamelt houdt hij voor
zichzelf en werkt hij veelal niet eens uit.
Een andere hobby die hij pas sinds enige jaren uitoefent is golfen. Min of meer noodge-
dwongen, maar volgens Haspels zéker niet minder leuk. Vanwege evenwichtsstoornis-
sen moest hij stoppen met tennissen.
De uitdaging vond hij terug in de golfsport. Nu slaat hij met enige regelmaat, bij weer of
geen weer, met een vaste partner een balletje op de golfbaan in Hunsel.
Thuis genieten
Vanwege het drukke bestaan als dierenarts was het voor het gezin Haspels bijna niet
mogelijk om lang op vakantie te gaan. Hoewel ze nu samen volop vrije tijd hebben, is
een lange, verre vakantie niet aan hun besteed. “Ik had op mijn verlanglijst een reis naar
de Galapagos-eilanden en naar vliegtuigenmusea in Amerika staan. Het is er nog niet
van gekomen, ik vind het hier thuis veel te mooi”. Cultuur-uitjes met vrienden staan wel
twee, drie keer per jaar op het programma, maar het liefst blijven beiden in Weert. Ze
genieten volop van het huis, van de tuin. “De reden dat we graag thuis blijven, ligt wel-
licht in het feit dat we voorheen niet zo ruim en vrij woonden. Ik vind het heerlijk in het
zonnetje met een glaasje wijn en een boek in de tuin zitten. Dat is voor mij vakantie”,
aldus mevrouw Haspels.
Oppassen
De komst van de twee kleinkinderen Ruben en Daan droeg er ook aan bij dat ‘opa en
oma Haspels’ geen verre en lange reizen ondernemen. Ze zijn met zoon Alexander en
zijn partner Monique de verplichting aangegaan om één dag in de week, op donderdag,
op de kinderen te passen. Een taak die ze met alle liefde van de wereld op zich nemen.”
De kleinkinderen zien opgroeien is het mooiste dat er is, dat had ik vroeger nooit ge-
dacht.”
Buiten de vaste oppasdag komen de kleinkinderen ook vaak een nachtje logeren. De
kleinkinderen zien opgroeien biedt hen beiden veel voldoening. Dat komt niet in de laat-
ste plaats omdat door de drukke praktijk vroeger de zorg van zoons Frank en Alexander
er nogal bij inschoot. Beide zoons hebben een goede baan. Frank is fysiotherapeut in
Amsterdam en Alexander is engineer in de IT business.
Het drukke soms hectische leventje van de bekende dierenarts uit Weert zit er inmiddels
al enige jaren op. Wat nu rest voor Anton Haspels is vooral genieten!
Frans van Tuel