Basic HTML Version
op weg naar
Nico Neele vindt dat je het lot niet in ander-
mans handen moet leggen, maar het zélf
aan moet pakken. En daarvoor moet je jezelf
bloedserieus nemen. “Maar je moet natuurlijk
ook een beetje mazzel hebben”, geeft hij toe.
We spreken Nico naar aanleiding van de publicatie
van zijn boek “Gedachtegangen” in zijn huis aan de
rand van de bossen van het IJzeren Man-gebied. Het
is al vroeg donker en de open haard brandt gezellig
en warm. Van een stapel boeken in de immense boe-
kenkast die de wand siert, pakt hij er eentje en laat het
ons zien. Nico is maar wat trots op zijn eerste boek. Al
snel zit hij op de praatstoel en zijn we verwikkeld in een
gesprek over de betekenis van dromen.
Maar laten we eerst eens beginnen bij het be-
gin. Je hebt geen accent uit deze streek. Hoe
komt dat?
“Ik ben in Weert geboren, in oktober 1952, in een van de
huisjes op de plek waar nu het nieuwe gemeentehuis
wordt gebouwd. Mijn vader was lithograaf en werkte
in Nederweert en Meijel, en vanaf ’79 was ik daarnaast
druk doende als hoofdtrainer en assistent-trainer in
het betaald voetbal bij onder andere Helmond Sport
en Willem II. Ook organiseerden mijn vrouw Petra en
ik in die tijd wintersportreizen naar Zwitserland. Als
we dan nog tijd over hadden trainden we met andere
sportievelingen in de bossen. Het was wel een beetje
gekkenwerk hoor: werken op school, daarna door naar
Willem II…
Ik ging om zeven uur ’s morgens de deur uit en was
rond twee uur ’s nachts weer thuis. En in het week-
einde nog de voetbalwedstrijden. Achttien jaar heb ik
op school gewerkt. Maar uiteindelijk werd ik als leraar
een beetje geremd in mijn vrijheid en ik ging op mijn
veertigste op zoek naar iets anders. Ik startte toen mijn
eigen bedrijf Nico Neele Health Management.”
Health Management? Je richt je dus eigenlijk
op het (be)sturen van iemands gezondheid?
“Ja, dat klopt. Petra en ik hadden namelijk al ervaring
met het trainen van mensen in de buitenlucht. Hier in
de buurt wonen enkele artsen en hun partners trainden
graag mee. Die artsen zagen dat hun partners enthou-
bij Smeets. Hij kreeg echter een baan in Amsterdam en
daar verhuisden we samen met mijn oudere zus naar
toe toen ik twee was. We woonden er zes jaar, gevolgd
door acht jaar Krommenie waar mijn jongste zus werd
geboren en daarna woonden we nog een jaar in Berg
Ambacht. Op mijn zestiende verhuisden we terug naar
Weert en ging ik naar het Bisschoppelijk College. Dat
was een geweldige tijd, maar op een gegeven moment
was ik er letterlijk en guurlijk klaar mee: ik wilde per
se sportleraar worden. Omdat mijn ouders dat niet zo
zagen zitten deed ik stiekem een toelatingstest toen
zij op vakantie waren. Twee dagen later werd ik aan-
genomen! Gelukkig gingen mijn ouders overstag, op
voorwaarde dat ik mijn onderwijsbevoegdheid haalde.
Nou, daar kon ik wel mee leven. Ik deed de speciali-
satie voetbal en had het ontzettend naar mijn zin, daar
op het CIOS. Het was keihard werken van ‘s morgens
vroeg tot ’s avonds laat, maar dat had ik er graag voor
over.”
En toen? Meteen aan de slag als leraar of toch
het voetbal in?
“Ik ben in ’74 begonnen met lesgegeven op de mavo
13
“Bewustwording van je
lichaam is een keuze”