Basic HTML Version
HOOFDstuk
21
TV-journaal. (Toen ik jaren later solliciteerde bij WTV,
en te oud werd bevonden, druppelden er toch wel een
paar ijsklontjes in mijn nek….) Het was de tijd dat de
Classics beroemd werden en tijdens kermissen overal
optraden. Ik had inmiddels mijn etske ingeruild voor
een vette Puch Maxi (de Mercedes onder de dames-
brommers) en sloeg geen kermis over. Ik had al eens
meegezongen met de Classics en ik weet zeker dat ze
ooit dachten: ‘Dao hejje ze weer, laotj ze mer gauw eine
kiëer mej-zinge.’ Het toeval wilde dat in de boerderij
waar de Classics oefenden, ook een Weerter band re-
peteerde: Surrender. En daar speelde Ronald in. Toen
die uit elkaar gingen zei hij: ‘Noow zeen ich dich zeker
noeëts mieër? Maar ik wist wel beter, ik had mijn ‘strijd-
plan’ allang uitgestippeld. Ook dat is organiseren!”
Zware ogen
“Ik was zeventien toen het aan raakte met Ronald. Bij
hem thuis hadden ze een bakkerij die hij wilde overne-
men. Ik ben toen bewust nog wat jaren gaan werken in
Roermond. Ik dacht: ‘Nu kan het nog, straks zit ik 25
jaar tussen de ‘kese aaje en de nonnevotte.’ Ook heb
ik, voor ik bij Ronald wilde ‘intreden’, nog bij een an-
dere bakker ervaring opgedaan (bij dé vlaaibakker van
Weert, die zo’n lekkere korsten aan de vlaai maakt).
Uiteindelijk hebben we zes jaar de bakkerij gehad, van
1989 tot 1995. Maar de combinatie met beroepsmatig
muziek maken, was een crime. Dan kwamen we om
drie uur ’s nachts terug van een optreden in Utrecht en
kon Ronald meteen de bakkerij in. Ik hielp hem dan tot
alles in de rijskast stond. Twee uurtjes oogjes dicht en
dan de winkel in. Ik had wel ooit het gevoel dat ik de
klanten zag zweven voor mijn toonbank. Maar ik heb
wel gemerkt dat werkervaring op jonge leeftijd heel
waardevol is. Ik probeer het mijn beide zoons van 15
en 18 nu bewust mee te geven.”
Dilemma’s
“Ronald en ik zitten nu 23 jaar professioneel in de mu-
ziek. Naast echtgenoot is hij ook mijn maatje op het
podium. En hij houdt mij scherp. Als ik voor zijn gevoel
ietsje vals zing, zie ik soms maar één haartje bewegen
in zijn wenkbrauw en dan weet ik hoe laat het is. Na-
tuurlijk zitten we voortdurend op elkaars lip, maar wij
steggelen nooit. Wij zeggen altijd netjes dat we ‘intens
discussiëren.’ Het heeft ook voordelen. Bij ons zit nooit
iemand alleen thuis terwijl de ander optreedt. En er zijn
nooit dilemma’s. Bij andere gezinnen zal er discussie
ontstaan als er € 1.000.- is gespaard: wordt het een
nieuwe vaatwasser of toch maar een nieuwe geluids-
box?
eten kreeg en klusjes deed. En ook nog een gebogen
lopend vrouwke dat door iedereen als heks werd be-
titeld. Het paste helemaal binnen die mystieke sfeer
die altijd rond Thorn heeft gehangen. Voor de meeste
Thorner meisjes was het levenspad vroeg uitgestip-
peld. Ze gingen naar de huishoudschool in Ittervoort
om eenvoudige doch voedzame maaltijden te leren
koken: ‘moeëremoos, booremoos en zoormoos.’ De
volgende carrièrestap voor de Thorner bakvissen was
het pantalonfabriekje van Kwaspen in Neeritter waar
de dames het edele vak van ‘ritseninzetter’ werd bijge-
bracht. Maar ik niet. Ik had een hele rits andere ideeën!
Ik ging naar de MBO-Civiele Dienst in Roermond en
werd helemaal enthousiast van het vak Leiding & Or-
ganisatie. Die juf was een potige kadee die mij een be-
langrijke les leerde: ‘Je kunt veel bereiken in je leven,
als je het maar goed organiseert! En ze kreeg gelijk.”
Rolmodellen
“De eerste lm die ik zag was Grease. Iedereen in de
klas deed Olivia Newton John na, maar ik was meer
van Boney M. Ik zie me nog met een houten pollepel
staan te playbacken. Misschien is daar de liefde voor
het zingen wel begonnen. Fantasie genoeg. Ik zat
soms uren achter een grote doos waar ik een vierkant
gat in gemaakt had en presenteerde dan mijn eigen