Basic HTML Version
op weg naar
Naast zijn dagelijkse werk stort Eddy zich op het honk-
bal. Josje concentreert zich op Yvette. In 1981 krijgen
ze nog een dochter Vivian. In oktober 1982 besluiten
ze om zich in Aruba te vestigen. Josje: “We dachten
dat we daar ons verdriet konden vergeten. Maar dat
werkt zo niet. Je verdriet neem je met je mee, waar
je ook naar toe gaat.” Ze hadden hun huis in Neder-
land aangehouden en na een dik half jaar, besluiten ze
om terug te gaan. “In Nederland kregen onze ambities
meer kansen.”
Honkbal
Een dag geen honkbal, is een dag niet geleefd! Zo
ongeveer is het levensmotto van Eddy Tromp, meer-
voudig honkbalinternational. PSV Eindhoven, HCAW
Bussum, Neptunus Rotterdam, Sparta Rotterdam, Dos
’32 Tilburg, Quick Amersfoort en tussendoor Aruba,
Firenze (Italië) en Parijs. Zeven jaar Nederlands honk-
balteam, beste honkballer van Nederland, Most Po-
pular Player enz. Wie zoekt naar een uitpuilende prij-
zenkast en goud omrande certi caten of vergulde
lauwerenkransen in huize Tromp, komt bedrogen uit.
Josje: “Dan stond hij daar met een trofee in zijn handen
en zag hij een kind er verlekkerd naar kijken, dan gaf hij
hem zo maar weg. We hebben zelfs geen plakboek met
krantenknipsels meer.”
Het gezin Tromp heeft overal in Nederland gewoond.
In 1987 verhuizen ze naar Weert, hun eerste huis stond
op de Tromplaan. Josje herinnert zich een voorval uit
Kwartje valt
Als ze in augustus 2011 in Aruba zijn geweest en weer
naar huis gaan, valt het kwartje. Ze maken de deur van
hun huis open, zetten hun koffers in de gang, kijken
elkaar aan en vragen zich samen af: “Waarom doen
we dit?” Emigreren naar Aruba wordt hun nieuwe le-
vensdoel. Ze beginnen met een zorgvuldige afweging
en voorbereiding. Josje krijgt ondertussen nog een
oproep voor het bevolkingsonderzoek naar borstkan-
ker. Hun droom aan diggelen als de uitslag niet goed
is. Josje ondergaat een borstbesparende operatie en
een nabehandeling. En zoals het er nu uitziet is ze ‘ge-
nezen’ van kanker. Josje: “Ja, dat was nog even een
kink in de kabel. Maar nu zijn er geen belemmeringen
meer.” Na 23 jaar zegde Josje haar baan op, zonder te
weten wat er gaat komen.
Inburgeren
“We zullen wel moeten inburgeren op Aruba. Het gaat
er allemaal een stuk langzamer. Alles is mañana. Wij
zijn het Nederlandse tempo nog gewend. Als ik me
druk maak omdat er weer eens iets zo lang duurt, zeg-
gen de meiden: heej papa, relax dit is jouw eiland!”
Neen, ze hebben beiden geen werk in het vooruitzicht,
maar ze zien dat niet als een probleem. Josje is ervan
overtuigd dat ze haar emplooi wel zal vinden. “Maar
zeker niet meer in de uitzendbranche”, zegt ze stellig.
Eddy: “Ik ben van origine lasser. Er is altijd wel wat te
klussen. En ik zit in het bestuur van de Aruba North Lit-
tle League. Ik ga me niet vervelen.”
Zullen ze Nederland, Weert missen?
Josje: “Ja, ik zal zeker m’n familie missen. Maar ze
komen vast op vakantie bij ons. Het shoppen, zal ik
missen en de Weerter weekmarkt en het kof edrinken
daarna bij Taverne De Oude Munt.”
Eddy: “Nou, ik zal Nederland niet echt missen. Weert
wel, ha ha. Maar serieus: Nederland is geweldig, ik had
het niet willen missen!”
die eerste weken in Weert. “Ik werd aangehouden door
de politie omdat ik zonder licht etste. Naam: Josje
Tromp. Adres: Tromplaan. De agent was lichtelijk geïr-
riteerd: ‘nog een beetje ouwehoeren ook’. Maar ja, ik
kon er toch echt niks anders van maken.”
Twee keer per jaar een retourticket
In 1990 krijgt dochter Yvette een stageplaats op Aruba
in verband met haar studie aan de Hotelschool. Als ze
na haar stage een baan aangeboden krijgt in hetzelfde
hotel, aarzelt Yvette niet lang en besluit zich op Aruba
te vestigen. Dit tot grote verontwaardiging van zus Vi-
vian: “Dat zou ik nooit doen.” Josje: “Ze was eigenlijk
meer verontwaardigd voor ons omdat ze zag, dat wij er
toch wel moeite mee hadden.” Eddy: “Maar je mag het
geluk van je kinderen niet in de weg staan. En we wis-
ten haar toch ook wel veilig daar. Onze familie waakt
over haar.”
Zeven jaar later besluit ook Vivian om eens een jaar-
tje naar Aruba te gaan. Ze werkt in het onderwijs en
krijgt een terugkeergarantie. Maar ook Vivian kan de
lokroep van de Caraïben niet weerstaan en vestigt zich
permanent op het eiland. Dertien jaar lang kopen Eddy
en Josje twee keer per jaar een retourticket om eerst
alleen Yvette en later ook Vivian op te zoeken. En zo
kabbelde het leven voort. Josje doet haar werk als se-
niormanager bij Uitzendbureau Tènce. “Leuk, maar erg
stressvol”, zegt ze. Vanwege de economische malaise
verliest Eddy na 27 jaar zijn baan bij Storck.
14