wagges effe
Het is dinsdagavond. Ik zet de tv aan en zie een nestje met vijf babyvogeltjes. Met van die open, rode
bekjes, smekend om eten. En dan komt de moeder, die…. Oh nee! Het is wezel!
Die ongegeneerd al die pas uit het ei gekropen donsbolletjes uit het nest snaait! En weet u? Die wezel lijkt
te lachen, récht in de camera. De smiecht.
Met een vertrokken gezicht zap ik direct.
En dan belt een vriendin om te zeggen dat haar hond rattengif heeft gegeten, toen ze hem uitliet bij de
Ringbaan…
Nu weet ik ook wel dat het filmpje met die vogeltjes en de wezel ‘de natuur’ is. Maar ik kan nu eenmaal
niet tegen dierenleed en daarom zap ik dan.
Maar zappen als het gaat om rattengif lukt niet, dat is namelijk niet ‘de natuur’. Blijkbaar zijn er mensen
die fatsoenlijk lijken, mensen van een gemiddeld niveau, waarvan je zou zeggen dat ze een normaal
ontwikkeld empathisch vermogen hebben, mensen die in Weert wonen, die misschien wel uw buren
zijn… en één van die mensen heeft een hartgrondige hekel aan honden of aan egeltjes omdat hij zelf twee
keer achter elkaar in de hondenpoep is getrapt of ooit schrok van zo’n stekelbol in zijn garage. Iemand
die daardoor dusdanig op zijn lange en eeltige teentjes is getrapt dat hij besluit ergens een paar kilo rat-
tengif vandaan te halen en dit rond te strooien op een hondenuitlaatplaats. Want diegene kickt op pijn
en aandacht. In zijn eigen jeugd kreeg hij dat eerste namelijk te veel en dat laatste te weinig, gok ik zo.
Dus vindt hij zichzelf nu zo vrijgevig om dit ook anderen te ‘gunnen’. Vooral geliefde huisdieren en die ene
onschuldige kraai of egel die Nederland rijk is.
En hij komt aan zijn trekken hoor, onze Weerter dierenkweller: niet alleen honden en katten overlijden
aan de door hem gestrooide korrels. Ook vogels, mollen, egels, konijnen, eekhoorns… allemaal sterven
ze door zijn narcistische actie een pijnlijke en langzame dood door inwendige bloedingen. Op sommige
plaatsen in Weert waren de afgelopen weken ware dierenmassagraven te aanschouwen, gewoon op de
stoep of op het voetbalveld. Heerlijk vindt hij dat. Hij hoeft dan ook niet aan zijn voetballende F-je die
hoop dode kraaien uit te leggen. “Dat is de natuur, schat. En in Weert hoort dat soort natuur er ook steeds
meer bij. Maar kom, wil je een ijsje?”
Dus vraag ik me af: wie is hier eigenlijk het beest? De wezel die een nestje babyvogeltjes leegrooft, of de
mens die uit frustratie rattengif strooit?
Betekent tolerantie dat we intolerantie moeten tolereren? U zegt het maar. Ik vind dat we in dit geval niet
zomaar kunnen zappen en het afdoen als ‘ach, sommige mensen zijn nu eenmaal zo, hè? Foei, mag niet,
nu braaf je boete betalen en dan fijn koest hoor!”
Kunnen we niet in het jaar van ‘600 jaar Weert’ een schandpaal terug op de Markt zetten, met een paar
rotte eieren erbij? En dan de ‘Weerter natuur’ z’n gang laten gaan op beesten zoals hierboven bedoeld?
Ik denk dat ik, en velen met mij, namelijk wel kan tegen dát soort ‘beestenleed’. Dan zappen we dat stukje
daarna gewoon weg uit de Weerter archieven. Want elk zichzelf respecterend dorp uit de Middeleeuwen
heeft namelijk zo zijn eigen geheimen…
Suzanne Wolter
Betekent tolerantie dat we intolerantie moeten tolereren?
39
Over beestenleed,
zappen en de schandpaal
