achtergrond op de voorgrond
verdieping is een kruip-door-sluip-door route. Het sou-
terrain ligt echter recht onder de OK-ruimten, en met
een lift zijn die rechtstreeks te voorzien van de gesterili-
seerde instrumenten.”
Dan de begane grond. Voor deze ruimte, van de bui-
tenwereld afgescheiden door een grote glazen wand,
heeft de directie enkele alternatieven in gedachten. De
belangrijkste daarvan is de vestiging van een gecom-
bineerd bezoekers- en personeelsrestaurant. Momen-
teel zijn die functies nog gescheiden, maar in menig
vaderlands ziekenhuis eten gasten en personeel bij el-
kaar. Het Weerter ziekenhuis wil dat voorbeeld graag
volgen. Tweesterrenmaaltijden zullen er niet geserveerd
worden, “Want we zijn uiteindelijk geen horecagelegen-
heid”, maar hapjes en drankjes zullen in ruimere mate
beschikbaar zijn dan momenteel het geval is in de be-
staande bezoekershal annex cateringruimte. De nu nog
loze eerste verdieping hierboven zal worden bestemd
voor uitbreiding van poliklinische functies. Een architect
is momenteel al bezig met het op papier zetten van zijn
ideeën daarover, laat De Jong weten.
Maar daarmee zijn de toekomstplannen nog lang niet
afgerond, zo valt uit de mond van de directeur te ver-
nemen. Met verve schetst hij wat de directie nog meer
voor ogen staat om SJG Weert klaar te stomen voor
de toekomst. Een renovatie van de poliklinieken gynae-
cologie en kindergeneeskunde bijvoorbeeld. En voorts
verplaatsing van afdelingen en werkplekken om te
komen tot een ef ciënter gebruik van de beschikbare
ruimten.
En dan, als klap op de vuurpijl, wordt er serieus nage-
dacht over een nieuw beddenhuis. Pardon? Een nieuw
beddenhuis? Gaan we nu niet een al te grote broek aan-
trekken? Geenszins, verzekert de directeur opgewekt.
Zegt: “Dit is geen lucht etserij, hoor. Je mag in je ambi-
ties best hoog insteken. We geven met deze opvatting
in ieder geval een signaal af dat er iets moet gebeuren.”
Want, zegt hij, het huidige beddenhuis heeft een paar
kenmerken die niet echt meer van deze tijd zijn. Zo zijn
er nog altijd zespersoons kamers, en daar zijn patiën-
ten anno 2012 niet meer zo van gecharmeerd. Voor De
Jong, de man uit het bedrijfsleven, zijn patiënten eerder
klanten en ook hij weet dat de klant koning is. Kleinere,
intiemere eenheden lijken dus geboden. De vraag is
momenteel of gestreefd moet worden naar nieuwbouw,
ofwel naar een combinatie van nieuwbouw en verbouw
van de bestaande accommodatie.
Die studie zal nog wel enige tijd in beslag nemen, weet
hij. Tussen neus en lippen meldt hij dat binnen afzien-
bare tijd ook nog een nieuwe energiecentrale gebouwd
zal moeten worden. “De huidige centrale is zo goed als
op. Het licht in huis brand nog, maar een nieuwe instal-
latie duldt echt geen jaren uitstel meer.”
Al bij al vergt uitvoering van al die plannen een inves-
tering van vele miljoenen. Het ziekenhuis is weliswaar
niet armlastig -in het jaar 2010 boekte het SJG Weert
een netto resultaat van 1,8 miljoen euro- maar geld
lenen kost geld, zo weten we dankzij reclamespotjes
van banken. Dus zal niet alles wat de directie voor ogen
staat snel gerealiseerd kunnen worden. De Jong: “Het
enthousiasme voor onze plannen is groot, maar er is
ook realiteitszin.” Hij schat in dat het huidige decen-
nium al ver gevorderd is vooraleer gesproken kan wor-
den van een ziekenhuis dat de toets der kritiek volledig
kan doorstaan. Of hij dan nog directeur is van het Sint
Jans? Een brede grijns trekt over zijn gezicht. “Tja, wie
weet. De omloopsnelheid van voetbaltrainers, maar
ook van directeuren is tegenwoordig hoog.”
Tijs Strijbos
6
Directeur Hans de Jong: “Het enthousiasme voor onze plannen is groot, maar er is ook realiteitszin.”