even bijpraten
Peuterspeelzaal ’t Holletje veertig jaar
‘Mijn vrouw zorgt zelf voor haar kinderen …’
Moeizame start
Marijke Melis moet even nadenken over de juiste naam
waarmee alles begon. ‘Oh ja … Werkgroep peuterspeel-
zaal van de Stichting Bijzondere Sociale Zorg Keent,
Weert. Ik had in de krant gelezen dat er in het wijkhuis
aan de Serviliusstraat een soort van crèche was. Dat in-
teresseerde me. Een plek waar kinderen veilig met el-
kaar konden spelen. Samen met een paar andere ouders
hebben we wat verkenningen gedaan en zo ontstond die
werkgroep. Achteraf klinkt het allemaal simpel. Maar dat
was het zeker niet. Die crèche was er speciaal om peu-
ters op te vangen uit gezinnen die begeleid werden door
die Stichting Bijzondere Sociale Zorg Keent. Om allerlei
redenen, die ik nu echt niet meer weet, konden daar geen
andere kinderen bij. Uiteindelijk kregen we het toch voor
elkaar dat we op momenten dat hun crèche niet open
was, wij gebruik konden maken van een ruimte en zelfs
speelgoed mochten lenen.’ Omdat er duidelijke afspra-
ken gemaakt waren over de tijdelijkheid van het onder-
dak moest de werkgroep op zoek naar een eigen ruimte.
Daarvoor moest de gang naar het stadhuis worden ge-
maakt. De scepsis bij zowel bestuurders als ambtenaren
was groot. ‘Mijn vrouw zorgt zelf voor haar kinderen …’
waren de letterlijke woorden van burgemeester Frans
Breekpot. Het was wel duidelijk hoe hij over het stichten
van een peuterspeelzaal dacht. Hij was overigens niet de
enige die geen goed woord over had voor ouders (lees:
moeders) die hun kind, één of twee dagdelen per week,
naar zoiets verwerpelijks als een peuterspeelzaal brach-
ten. Andere ‘deskundigen’ waren van mening dat je ook
te ver kon gaan in het kweken van een behoefte … Ook
kleuterscholen mengden zich niet bepaald positief in de
discussie. Coby Roothans begon ooit als helpende moe-
der en was één van de peuterleidsters van het eerste
uur. Later was ze de eerste directeur in Weert bij wat
nu Kinderopvang Humanitas is. Ze kan hartelijk lachen
om de tijd van toen: ‘We kregen te horen dat ervaringen
van kleuterleidsters elders in het land aantoonden dat
kinderen die van een peuterspeelzaal afkwamen geen
structuur kenden. Ze kliederden altijd met verf, konden
niet netjes plakken en ze kleurden altijd buiten de lijntjes!
Het was de tijd van de anti-autoritaire opvoeding. Dat
principe hanteerden we in de speelzaal ook wel. Ja, en
daar was niet iedereen voorstander van.’
Peuters vieren de verjaardag van de juf, begin jaren ‘70.
25
Op 28 april 1972 opende wethouder Lei
de Borgie officieel en feestelijk peuter-
speelzaal ’t Holletje aan de Bernhard-
laan in Weert. In februari van datzelfde
jaar hadden de eerste peuters al hun
intrek genomen in de voormalige ‘Pal-
menhof’. Het inschrijfgeld bedroeg vijf
gulden en voor ieder dagdeel speel-
zaalbezoek moesten de ouders een
rijksdaalder neertellen.
Er werd nog onderzocht hoe men ‘min-
der draagkrachtigen’ hierin enigszins
tegemoet kon komen … Wat een tijd!
Stof genoeg om met twee pioniers even
bij te praten.