Al tien jaar is er ‘gedoe’ over een mogelijke fusie tussen Weert en Nederweert. In 2006 nam de gemeenteraad van Weert een motie aan waarin werd
gepleit voor een fusie tussen Weert en Nederweert. In Nederweert brak de hel los. En in februari 2010 schreef burgemeester Henk Evers van Neder-
weert op zijn weblog: “Uit belangstelling bezocht ik het Kieskompas zoals dat door de gemeente Weert is opgesteld. In een van de 30 vragen wordt aan
de inwoners van Weert gevraagd of Weert moet fuseren met Nederweert. Hoeveel dommer kun je zijn?”
Uitgangspunt bij herindelingen is dat deze van onderop tot stand behoren te komen en gemeenten zelf bepalen of hun bestuurskracht versterking no-
dig heeft. Maar toch …? De bedrijventerreinen van Weert en Nederweert beconcurreren elkaar. De bouw van een hotel op Randweg West Nederweert,
waarvoor al in 2011 een bouwvergunning werd afgegeven, ging niet door. Maar nu er in Weert plannen zijn voor een hoteltoren van het Van der Valk-
concern op het naastgelegen Kampershoek 2.0 wil Nederweert toch ook een hotel. De aanleg van de randweg in Nederweert (onder andere bedoeld om
de bereikbaarheid van de regio Midden-Limburg te verbeteren) gaat Nederweert meer dan 5 miljoen euro kosten.
Zijn we samen sterker en beter voorbereid op de toekomst?
Over doel en noodzaak, de voor- en nadelen valt het nodige te zeggen.
Ik leg het voor aan drie voormalige wethouders uit Weert, Nederweert en Stramproy.
wat
zou
jij
doen
met
Fusie Weert – Nederweert?
wat
zou
jij
doen
met
Eind vorige eeuw haalde een collega wethouder
de Vastelaovundjgezet na een uitspraak over
het samengaan van de gemeenten Nederweert
en Weert. Een spotprent gaf aan dat Weert ‘de
pot op kon’. Ettelijke jaren en honderden fusie-
gemeentes later is het twitterpact van Bracieux
nodig om dit gevoelige onderwerp op afstand
te houden. Hieruit blijkt wel hoe graag mensen
‘zichzelf’ blijven als burger in eigen gemeente.
Terecht want dat gevoel doet er toe. Mazzel is
dat herindelingen niet meer afgedwongen kun-
nen worden.
Maar als het verstand aan zet is en de beide ge-
meentes bieden onvoldoende kwaliteit om de
steeds complexere taken zelfstandig uit te voe-
ren dan is schaalvergroting een oplossing. Welnu,
het huishoudboekje van Nederweert ziet er goed
uit. Weert heeft wat meer moeite moeten doen
bij de begrotingsbehandeling. Beide gemeentes
hebben genoeg ruimte met elk royaal 10.000
hectare grond (mede dank zij de herindeling
in 1990, waarbij vanwege de aanleg van het A2
slingertracé het Weerterbos eigendom werd van
Nederweert!). Op veel terreinen zien we al bun-
deling van krachten. Als samenwerking niet vol-
staat dan toch maar kiezen voor de noodzakelijke
fusie. Voordat het zover komt zal, er beslist nog
heel wat spraakwater door de Zuid-Willemsvaart
stromen; wie weet met een spotprent in de
Vastenaovundjgezet!
Bij een fusie tussen twee of meer gemeenten is
de vraag of de fusie van onderop wordt gedragen.
Zou men deze vraag stellen aan de willekeurige
inwoner van Nederweert dan is het antwoord bij-
na zeker: nee! Enige trots zit bij de Nederweer-
tenaren in de genen. De schouders eronder en zij
redden zich wel. Alles wordt goed onderhouden.
Vele vrijwilligers hebben zorg voor de zwakkere
medeburger van het dorp. Het financiële huis-
houdboekje is goed op orde en de gemeente
heeft het vertrouwen van het provinciebestuur.
De druk van bovenaf is dus niet aanwezig. Zelf-
standigheid, het onafhankelijk zijn, wordt als
een groot goed ervaren. Weert wil graag fuseren
maar komt dit voort uit bezorgdheid voor de bur-
gers van Nederweert? Of is het zo dat na de her-
indeling wij, als Nederweertenaren, nederig het
handje moeten ophouden om een gunst binnen te
slepen voor het welzijn van Nederweert? Gaan de
voorzieningen zich concentreren in Weert?
Om de voordelen van herindeling te behalen is
fusie niet nodig. Het SETA-concept (‘Samen en
toch apart’) geeft voldoende mogelijkheden tot
samenwerken. Als we maar niet de door de raad
voorgestelde geldverslindende randweg, die geen
enkel aangetoond doel dient, gaan aanleggen.
Onze rooskleurige financiële positie zal dan flink
onder druk komen te staan met als gevolg dat we
straks niet meer hoeven te kiezen.
Ik zou fusie aanbevelen als er een daadwerkelijke
reden voor was. Bij een gemeentelijke fusie komt
namelijk wel het een en ander kijken. De over-
gang van Stramproy naar Weert werd destijds op-
gelegd door de centralisatiepolitiek. Het kon dus
niet uitblijven, ondanks de tegenargumenten van
grote groepen belanghebbenden.
De opheffing van de gemeente Stramproy was
een gevoelig onderwerp voor het college van bur-
gemeester en wethouders, voor de raadsleden
maar zeker ook voor de burgers van Stramproy.
Het was dan ook een moeilijk proces. Vooral de
oudere inwoners van Stramproy zagen het als een
stukje verlies van de eigen identiteit. Ook de
ambtenaren vonden het niet prettig om naar het
‘stadhuis’ in Weert te moeten verhuizen.
Om draagvlak te behouden is er toen een Dorps-
raad in het leven geroepen. De Dorpsraad vervult
nog steeds een belangrijke brug tussen de bur-
gers en de ambtelijke organisatie. Ook worden
soms de plaatselijke raadsleden benaderd om de
meningsverschillen tussen Weert en Stramproy
te verduidelijken. Bijvoorbeeld bij zaken als het
behouden van het burgerloket en de bibliotheek.
Door de inzet van burgers en alle vrijwilligers van
Stramproy is de identiteit van Stramproy niet al-
leen behouden gebleven maar zelfs versterkt!
Maar als er geen financiële noodzaak is voor het
fuseren van Weert en Nederweert zou ik een fusie
zeker afraden.
Marleen Gresnigt-Raemaekers,
voormalig wethouder van Weert
Thieu Beelen,
voormalig wethouder van Nederweert
Ria van Aggel,
voormalig wethouder van Stramproy
7
