Kerstavond: Een nieuw begin

Geen column in deze Kerstuitgave maar ‘het andere Kerstverhaal’.
Niet over vrede en vergeving maar over wraak en vergelding. 

Het recept voor de Spaanse delicatesse Criadillas Patatas Bravas heeft ze van internet geplukt. Het is Kerstavond, de tafel is keurig gedekt; damasten tafellaken, bestek keurig in lijn, het wijnglas recht boven het mes, waterglas er schuin onder, goudgerand Fine Bone China-porselein. De witgele kaarsvlammetjes in de zilveren kandelaar wuiven haar vriendelijk toe. Ze lijkt te genieten. Blusher, mascara, oogschaduw en lipgloss kunnen de onderhuidse pijn echter niet verbergen. Haar avondjurk bedekt slechts een deel van de blauwe plekken. Haar glimlach heeft iets kunstmatigs. De mondhoeken krullen wel omhoog maar haar ogen verloren lang geleden hun fonkeling. Ze weegt nog achtenveertig kilo.

Die elegante, hoffelijke man, strooiend met complimenten zag in haar iets heel speciaals:
‘Je hebt precies die natuurlijke uitstraling die ik voor mijn kunstzinnige projecten nodig heb.’ Hij omschreef haar als de godin die als een meteoriet in zijn brein was binnengeslagen: kristalheldere ogen, zijdenzacht haar, fluwelen huid. Hij was zo ontzettend lief voor haar geweest. Soms had hij zijn geduld verloren als het licht verkeerd viel of als zij een pose niet aankon, maar daar had ze wel begrip voor gehad.
Wanneer waren de kleine pesterijen, de onredelijke eisen en verwijten begonnen? Met het onaangeroerd in de vuilnisbak kieperen van de lasagne? 
‘Dit is werkelijk niet te vreten.’   ‘Nee, je gaat nú naakt tussen de rozenstruiken liggen.’ ‘Wat zie je er toch weer belabberd uit vandaag.’ Steeds vaker ging hij haar kleineren, belachelijk maken, bedreigen als zij niet aan zijn eisen wilde voldoen. De eerste keer dat hij haar sloeg schrok hij er zelf van.
‘Ach Jezus … liefje, wat doe ik? Vergeef me … ik …’
Maar zijn smeekbede beschadigde zijn ego dermate dat hij daarna met nog meer verbetenheid bezit van haar nam. Hij isoleerde haar van alles en iedereen buiten hun appartement of buiten zijn studio. Ze was van hem, zíjn project in zíjn wereld. Een niet werkend pompje van de handzeep kon al een enorme woede-uitbarsting tot gevolg hebben. Hij sloeg haar regelmatig bont en blauw. 

Nu schuift zij de criadillas op haar bord onderzoekend op en neer. Het lijken eerder kwarteleieren, qua formaat dan. Ze snijdt er een schijfje af, brengt het naar haar mond en kauwt voorzichtig proevend. Ze nipt aan haar glas Tempranillo en zet nog eens het mes in ‘het summum van genot voor de smaakpapillen, zacht , delicaat en verfijnt als zwezerik’. Welk genot overheerst op dit moment? De smaak of de emotie? Zou hij misschien ook een hapje willen proeven?

In Torre del Greco, aan de voet van de Vesuvius had hij haar midden op de piazza del Greco uitgekafferd en met vlakke hand in haar gezicht geslagen. Ze had hem niet gewezen op het knipperende lampje van de benzinemeter. Vier bejaarde dorpelingen die op het aangrenzende terras van hun espresso genoten waren zo ontdaan dat ze hem met gebalde vuisten en zwaaiend met wandelstokken de nodige verwensingen toeriepen. Hij hield zich in maar de uitbarsting kon niet uitblijven. Die avond sloeg hij haar zo hard dat ze nauwelijks nog kon ademen en dagenlang oorsuizingen had. Er ging een knop om bij haar.

Vier weken geleden nog omwikkelde hij haar naakte lijf met prikkeldraad. 
‘Niet bewegen! Dan loopt er te veel bloed uit!’ 
Als een uitgedoofde Amnesty-kaars stond ze bijna een uur stokstijf in zijn studio en moest hatelijkheden ondergaan. Zij was geen mens, zij was een ding, een volledig machteloos object. Hele kleine daden van verzet gaven haar iets van genoegdoening, kwamen tegemoet aan haar wraakgevoelens, net genoeg om te overleven, om zich nog mens te voelen. Ze saboteerde zijn apparatuur door een nieuwe batterij weer door een lege te vervangen of ze blies het vlammetje van de badgeiser uit voordat ze boodschappen ging doen terwijl ze wist dat hij ging douchen.

Zou hij misschien ook een hapje willen proeven?
Achttien stappen van de woonkamer naar de slaapkamer. Daar ligt hij, naakt, bleek, armen en benen aan de vier poten van het bed gebonden: de Man van Vitruvius van Leonardo da Vinci. Het plaatje had zo door hemzelf geënsceneerd kunnen zijn. Een grote plas bloed doordrenkt het bed. In plaats van de navel nu het kruis als middelpunt. Een bloederig middelpunt. 

‘Wil je ook een hapje proeven?’
Ze gaat naast hem op het bed zitten en probeert met haar vork zijn kaken een klein stukje open te breken. Een mannenlichaam bevat minstens vijf liter bloed. Zou dat er allemaal uit zijn gelopen? Het had haar veel moeite gekost zijn gedrogeerde lijf naar de slaapkamer te slepen, uit te kleden, en met armen en benen vast te binden. Touw, tyraps en tape, het had allemaal klaargelegen. 

‘Geen trek?’
‘Zal ik een muziekje voor je opzetten?’
Ze loopt de achttien stappen terug naar de woonkamer, blaast de kaarsen uit en zet de CD 
‘Il Trovatore’ van Giuseppe Verdi op repeat. De gedempte klanken vullen de ruimten, niet te hard, niet te zacht. Precies genoeg om bij buren geen argwaan te wekken. Niet dat ze daar contact mee hebben. Deze operatie heeft ze tot in detail voorbereid. Een tijdschakelaar zet de cd-speler dagelijks aan en uit. Alle naden en kieren in de slaapkamer zijn met silicone dicht gekit. Het antwoordapparaat is ingesproken. Ze gaan voor maanden naar Zuid-Amerika. Geen mobiel mee, geen social media. ‘Back to Maya’ is zijn volgende project. De klassieke Mayacultuur met zijn kunst, zijn architectuur, zijn wiskunde en sterrenkunde zullen hem nieuwe energie en inspiratie brengen. Weer zo’n impulsief besluit van die wispelturige creatieveling. 

Ze heeft haar koffer gepakt voor Venetië. In de gallerie dell’Accademia wordt de legendarische tekening van da Vinci bewaard. Daarna naar Napels, de vulkaan bedwingen. Misschien gaat ze wel even naar Torre del Greco; een bedevaartreis naar de vrijheid. 2023 wordt een topjaar.
Voordat ze ook de deur van de slaapkamer dichtkit werpt ze nog een blik op het bed. De vork steekt nog tussen zijn tanden. Ze twijfelt heel even, pakt toch haar mobiel. Dit wordt zijn ultieme foto: Het mensdier dat zijn eigen testikels opeet. Resoluut trekt ze even later de voordeur achter zich dicht.

Ton Adriaens

Reacties? Mail de redacteur, Ton Adriaens, mensendingenweert@gmail.com