Basic HTML Version
even bijpraten
26
“Voorzichtige pogingen van allerlei mensen om mijn
ouders te bewegen om mij naar de kunstacademie te
sturen, strandden bij voorbaat. Niet zo verwonderlijk.
Er moest immers brood op de plank komen,” relativeert
Fred.
In 1958, Fred Gubbels is dan zeventien jaar, heeft hij sa-
men met Niën al een soort van eerste expositie van hun
werken. Vanaf de jaren zestig die eeuw volgt een schier
eindeloze rij aan exposities. Solo en in groepsverband,
in de regio maar ook elders in binnen- en buitenland.
Schilderen in je hoofd
Na 25 jaar heeft Gubbels het ‘gezien’ bij Smeets. “Ik ging
met een steeds langere sik naar het werk. Met de intro-
ductie van de computer in de lithogra e, kwam er steeds
minder handwerk of ambacht aan te pas. Het reproduc-
tiewerk werd steeds minder. Er was meer vraag naar me-
dische boeken. Nu kan ik erom lachen, maar als er dan
weer pagina’s vol met afschuwelijke zweren afgedrukt
moesten worden …”
Tot 1987 bestond de BKR (Beeldende Kunstenaars Re-
geling) waardoor kunstenaars in ruil voor diensten en/
of kunstwerken via de gemeente een inkomen kon-
den verwerven. Voorwaar geen vetpot maar voor Fred
Gubbels voelde het a eggen van het keurslijf van wer-
ken bij Smeets Drukkerijen als een bevrijding. Nu kon hij
fulltime bezig zijn met zijn grote passie: schilderen. Hij
vertelt: “Als ik niet daadwerkelijk bezig ben met ‘verven’,
schilder ik in mijn hoofd. Dat is nog steeds zo. Er is al-
tijd wel een onderwerp dat uitnodigt om te tekenen of te
schilderen”.
In die jaren werkte hij ook als docent schilderen bij wat
toen nog Stichting Vrije Uren heette (tegenwoordig Rick).
Het doorgeven van kennis en het stimuleren van talent
heeft Fred ook altijd met veel liefde en plezier gedaan.
“Het is mooi om te zien hoe mensen omgaan met talent
en hoe ze met bezieling bezig zijn met creativiteit. Dat is
voor een docent altijd een genoegen.”
Uitzicht als inspiratie
Tot voor een jaar geleden had Gubbels een meer dan ri-
ant atelier op de bovenste verdieping van het voormali-
ge bedrijfsgebouw van transportbedrijf Lambers aan de
Industriekade in Weert. Iedere morgen etste hij, soms
al voor dag en dauw en gewapend met een lunchpak-
ket, van zijn huis op Leuken hier naar toe. Tot de avond
werkte hij hier aan zijn kunstwerken. Alleen met zijn
doeken en muziek, meestal klassiek werk. Maar Frank
Zappa schalde soms ook uit de boxen. Op heldere da-
gen reikte het uitzicht over het kanaal wel tot Eindho-
ven. En hoewel dit uitzicht een grote inspiratiebron is
voor hem, is hij van mening dat wat je ziet niet genoeg
is. Het gaat om de verbeelding van wat je ziet. Na zo’n
lange werkdag maakte Fred nog graag een ommetje
langs de in februari 2011 overleden Weerter kunstnes-
tor Jan Tullemans. Hij mist Jan om zijn vaak waarde-
volle adviezen, om zijn uitzonderlijke kijk op de wereld,
zijn uitgesproken meningen en gewoon als vriend.
Weinig aandacht voor Weerter kunstenaars
Het is de eerste keer dat Fred Gubbels zich niet be-
moeid heeft met de inrichting van een expositie. “Ik heb
het helemaal aan Ton Wijnhoven over gelaten. Het is al
heel bijzonder dat hij zijn kantoor ter beschikking stelt
om mijn werk te exposeren. Ik heb er het volste vertrou-
wen in dat het op een verantwoorde en integere ma-
nier gebeurt.” Het is interessant om te vermelden dat
het kantoor van Wijnhoven is gevestigd in het pand dat
ooit als Gemeentemuseum dienst deed. Zo’n vijftig jaar
geleden was hier al eens een expositie van Fred. “Het
is heel jammer dat de gemeente Weert tegenwoordig
nog maar één of twee tentoonstellingen per jaar orga-
niseert. En de ‘eigen’ Weerter kunstenaars komen er in
het expositiebeleid van de gemeente tamelijk bekaaid
af. De Tiendschuur is ook niet echt geschikt omdat het
voor mindervaliden niet toegankelijk is. De Paterskerk
die ook wel als expositieruimte gebruikt wordt is veel te
duur. Er is geen kunstenaar die dat kan betalen.”
De beleving van het moment
Een gevleugelde uitspraak van Fred Gubbels is: “Ik doe
wat ik kan en meer kan ik niet!” Het is aan de beschou-
wer om te ondervinden of de fraaie luchten, de weidse
uitzichten, de soms ferme zelfverzekerde streken of de
subtiele schemerige kleurnuances genoeg tot de ver-
beelding spreken om een goed beeld te krijgen van wat
de schilder bedoelt. Maar is het dat waar het om gaat
of is het de beleving van het moment?
Fred Gubbels laat het graag over aan de illusie van
wie wil zien.
De expositie ‘Het Landschap’ van Fred Gubbels is te
zien op zaterdag en zondag 24 en 25 november, 1, 2,
15 en 16 december, steeds van 13.00 – 17.00 uur,
Maasstraat 10 in Weert.
Mathilde Dominikowski