vertel `ns
“Ik ben een doorzetter,” vertelt de 58-jarige Dorien Blankers uit Weert. ‘Iemand
anders had het allang opgegeven. Alle tegenslagen ten spijt heb ik geleerd dat je
sterker uit elke situatie komt. Twee keer ben ik verloofd geweest. De baan waar
ik met hart en ziel voor werkte raakte ik kwijt en tot twee keer toe kreeg ik een
ongeluk. De tegenwerking die ik in mijn leven van mensen om mij heen kreeg,
vind ik nog wel het ergste. Maar mijn geloof helpt me. Meer dan ooit.”
Mijn levenspad is niet bezaaid met rozen,
maar ik blijf knokken
9
Aan haar hals draagt Dorien Blankers een hanger met
daaraan een verlovingsring en een met steentjes in-
gelegd kruisje. Een teken van geloof en hoop. “Mijn
trouwjurk hangt nog steeds in de kast. Ooit hoop ik
hem nog een keer te kunnen dragen. Mijn tweede ver-
loofde, de arts Peter Stoev uit Bulgarije kreeg geen ver-
blijfvergunning. Het is een van de keren dat ik merkte
dat mensen je tegen kunnen werken. Dat instanties je
leven bepalen.
Maar ik heb ook geleerd dat er voor alle problemen een
oplossing te bedenken is. Vooral als er onrecht in het
spel is. Dan voel ik me sterk om de strijd aan te gaan.
Mijn geloof helpt me daarbij.
Mijn opa Pierre Neijnens was net zo. Gelovig en recht-
vaardig. Hij had net als ik bij mensen meteen door wat
voor vlees er in de kuip zit. De ouders van mijn opa zijn
vroeg gestorven, op 42- en 43 - jarige leeftijd. Ze had-
den een winkeltje en een cafeetje maar er was grote ar-
moede. De elf kinderen moesten alleen verder. De jong-
ste was twee, de oudste achttien. Mijn opa was toen
zeventien en ging werken in de steenbakkerijen in Vier-
sen, Duitsland. Hij hoedde ook schapen. Hij heeft leren
vechten voor een bestaan. Later kocht hij wat grond.
Dat breidde hij steeds meer uit. De wijk Groenewoud
was bijna helemaal van hem. Hij had akkers en boom-
gaarden en verpachtte grond aan anderen. De zus van
mijn oma, Driena Puijnen, was meer dan vijfenveertig
jaar kosteres in het Birgittinessenklooster in de Maas-
straat. Daardoor kwam het dat mijn opa ook in de tuin
van de zusters meehielp. Als ze daarvoor iets wilden
geven, zei hij altijd: ‘Bid maar voor ons’.
Dezelfde vraag: ‘wat krijg je van ons’ kreeg ik later ook
van de zusters voorgelegd en ik gaf hetzelfde antwoord
als mijn opa. Door het volksdansen kom je in veel lan-
den en ik leerde de taal. De zusters die uit het buiten-
land naar het Birgittenessenklooster in Weert kwamen,
moesten het Nederlands leren maar ook de gebeden
leren zingen. Die gebeden ken ik ook vanuit mijn geloof.
Uit ervaring weet ik om te gaan met andere culturen.
En omdat ik naast Engels, Duits, Frans onder andere
ook Hongaars, Bulgaars en Russisch kan spreken, heb
ik in 2006 verschillende zusters kunnen helpen om te
integreren. Ik was blij wat terug te kunnen doen, want
de zusters hebben altijd voor mij gebeden, vooral in de
tijd dat ik ziek was en niet meer kon werken.”
La Belle Ligne
“Mijn moeder Maria is nu 83 jaar oud,” vervolgt Dorien.
“Haar mode-instituut La Belle Ligne bestaat al vanaf
1981. Ze was dertien toen ze al thuis bij de mensen
kleding ging naaien. Na de zevende klas lagere school,
leerde ze voor coupeuse.