wagges effe
Ik kon niet stoppen met fietsen, want dan ging mijn eenjarige dochter huilen. En ach, het was zaterdag-
middag, het zonnetje scheen flauwtjes en die berg strijkgoed liep niet weg, dus we permiteerden ons
een extra rondje Weert. Via de Maaslandlaan en een omweg door De Doolhof, arriveerden we in het
ooit zo door mij geliefde stadspark waar ik ‘toen’ minimaal tweemaal per dag hond Duuk aan elk nieuw
afgevallen blaadje liet snuffelen.
Allereerst vielen mij de nieuwe lantaarnpalen – sorry, klimaatneutrale lichtmasten - op. Ik denk dat het
de bedoeling is dat ze doen denken aan boomstammen – of het is mijn fantasierijke geest die ze daar op
vindt lijken. Ze vallen in ieder geval op omdat ze niet zo opvallen. Nu heb ik mij laten vertellen dat het
licht dat de ledlampen verspreiden, ook het aanschouwen waard is. Of niet – want ze geven geen lichtver-
vuiling. Hoe weten we dat trouwens, dat ze geen lichtvervuiling geven? Zeiden de zwanen dat ze ineens
beter sliepen sinds die lampen er zijn?
Wat mij tevens opviel, was het feit dat het park nog altjd niet is opgeknapt. Of ‘opgewaardeerd’, zoals ik
ergens hoorde. Opwaarderen… Als iemand die zich graag bezighoudt met taal krijg ik het woord ‘opwaar-
deren’ in mijn hoofdniet verenigd met het woord ‘stadspark’. Zo van: we kopen een parktegoed (keuze
uit diverse opwaardeerbedragen), we bellen een nummer, geven de code door en dan is het Weerter
stadspark húp, zo weer opgewaardeerd. Nou, was het maar zo simpel. Maar voorlopig wordt er dus niks
opgewaardeerd. En dat is wel zo jammer. Want het gaat om gezelligheid, en gezelligheid heef niet alleen
te maken met mensen. Gezelligheid heef ook te maken met sfeer. Parksfeer die nu in meer of mindere
mate alleen wordt gemaakt door het gekwaak van paarlustge zwanen en hongerige zomertalingen en
door een boom die de naam treurwilg draagt.
Misschien dat de hangjongeren of –ouderen, in ieder geval de mensen die graag op rugleuningen van
houten bankjes ziten, daar anders over denken. Die vinden vast dat het met wat lege wietzakjes her en
der verspreidt om hen heen, met het volume van een MP4-speler op ten en met een ronkend en opge-
voerd brommertje erbij, erg gezellig is.
Maar ja.
Wij stadsgenoten, voor wie zoenen in stadsparkse speeltuinhuisjes tot een niet al te recent verleden
behoort, hebben behoefe aan weelderig gevulde bloembakken, aan een hondenpoepvrije grasmat die
groen is tot precies aan het wandelpaadje en aan goed onderhouden loungebankjes. En dan mag er best
een zweem van versgezaagd hout onze neuzen binnendringen terwijl we dagdromen over hoe het er
daar, op dat eilandje midden in het stadspark, aan toe zou gaan als wij daar toch eens met die gewonnen
jackpot zouden wonen.
Ik hoop dat Weert inziet dat het stadspark een publiekstrekker kan zijn. Een plek waar het goed toeven is
op van die heerlijke dagen die niet lang genoeg kunnen duren. Waar mensen graag samenkomen om te
wandelen, te vieren, te eten en te relaxen.
Mijn dochter en ik waren in ieder geval helemaal ontstresst, ondanks de rugleuningjongeren met harde
muziek.
Hoe op bomen lijkende lichtmasten en rugleuningjongeren tot een column kunnen leiden….
Suzanne Wolter
Wat mij tevens opviel, was het feit
dat het park nog altijd niet is opgeknapt.
39
Over een op te waarderen parktegoed
en rugleuningjongeren