Weert Magazine

Kerstgedachte Een ster van daarboven kwam hier op aarde neer. Om ons de liefde te brengen, de liefde van ons lieve Heer. Kerstmis feest van vrede, saamhorigheid en verdraagzaamheid. Harten gevuld met liefde verlichten deze donkere tijd. Samen met ons allen in verbondenheid, miljoenen sterren, feest van het licht verlangen naar vrede op aarde. Evenwicht. Henriëtte Op het moment dat ik haar woonkamer betreed, komt de creativiteit me tegemoet. Sfeervol door de vele beeldjes, schilderijen en tekeningen van de kleinkinderen. Als Henriëtte Doensen (73) ver- telt dat ze al haar hele leven creatief is, verbaast me dat niks. “We hebben vroeger veel armoede gekend. Mijn vader werd in de oorlog opgepakt en is nooit meer teruggekeerd. Ik was toen nog niet geboren. Jaren later hertrouwde mijn moeder met Jan Houben, eigenaar van café Biljart op de Kerk- straat in Weert. Samen hadden ze 15 kinderen, waar ik deels voor heb moeten zorgen omdat mam veel in het café van Jan meewerkte. Daardoor heb ik geen scholing gehad. Later heb ik die kroeg, samen met mijn man Loek Vleeshouwers, nog overgenomen. Daarna zijn we in onze eigen horeca-carrière verder gegaan in de kantine van sporthal Boshoven. Na mijn scheiding van Loek (1990) ben ik me gaan scholen. Afgestu- deerd aan de kunstacademie. Daarna nog veel workshops gevolgd en inmiddels geef ik zelf cur- sussen en exposeer af en toe met eigen werk. Kracht Mijn wereld stortte in toen onze zoon Chris chro- nisch ziek bleek. Ondanks de erg goede relatie die wij als gezin hebben, besluit Chris om mij en zijn twee zussen bewust op afstand te houden. Een besluit dat hij iedereen afzonderlijk heeft toege- licht. Hij wilde ons behoeden voor pijn en leed. Ook wilde hij niet verder behandeld worden. Op 16 september 2016 sterft hij dan ook in ‘eenzaam- heid’.” Emoties overvallen haar even. Een blik op de foto van Chris geeft haar ook weer kracht. “Ik heb veel respect voor zijn besluit. Maar als moe- der voel je je enorm verstoten wanneer je je kind niet bij kunt staan in de moeilijkste momenten van zijn leven. We hebben hem daarna helemaal verzorgd en de uitvaart volledig zelf geregeld. Dat was mooi en het voelde goed. Maar daarna was het over met me.” Dankbaar Ze vertelt dat ze een jaar lang nauwelijks meer leefde. Ze had geen energie, zat grotendeels al- leen maar in haar stoel. Ze was verbaasd dat de wereld doordraaide en dat mensen lachten. Het enige dat ze deed, was het graf van Chris bezoe- ken. “Ik zei tegen mijn dochters: ‘bel maar niet, als ik wil, bel ik zelf wel’. Ik heb echt een jaar nodig gehad om tot mezelf te komen. Ik vroeg me af of ik het wel allemaal goed gedaan had. Maar de laatste woorden van Chris, toen ik hem voor het laatst zag, waren oprecht: ‘Je bent de liefste moeder van de wereld voor me geweest.’ Die on- voorwaardelijke liefde heeft me de kracht gege- ven om mijn leven weer op te pakken. En … om die boodschap uit te dragen. Na het overlijden heb ik heel veel geschreven. Brieven aan Chris maar ook gedichten over hem en over het leven in het algemeen. Ik wilde mensen In de herfst van 2016 verliest Henriëtte Doensen haar enige zoon. Hij overlijdt, op eigen verzoek, zonder aanwezigheid van zijn familie. Een jaar lang heeft Henriëtte nodig om het verlies een plek te geven en door te gaan met haar leven. Na dat jaar pakt ze haar (creatieve) leven weer op en besluit een dichtbundel uit te geven. Een boek over liefde, leven en loslaten. Enkele maanden geleden werd de bundel gepresenteerd. Henriëtte: “Ik ben trots als ik op deze manier mensen kan aanraken.” Een kennismaking met een sterke vrouw. uitgelicht Door Desiré Kappert raken en wijzen op het delen van liefde. We moe- ten proberen om met z’n allen verdraagzamer te zijn en verder te kijken dan onze voordeur. Help je buren, ga het gesprek aan met iedereen, onge- acht ras of (geloofs)overtuiging en sta klaar voor anderen. Met mijn gedichten wil ik deze bood- schap overbrengen. Samen met Rob en Linda van Bullseye heb ik mijn werken gebundeld en voor- zien van illustraties van mijn schilderijen. Ik ben zo trots dat ik dit heb kunnen en mogen doen. Het heeft me verder geopend om meer van mezelf te tonen. Ik ben zelfs op muziekles gegaan. Iets wat ik mijn hele leven al wilde en nu pas durfde. De kracht die ik heb ervaren wil ik overbrengen. Ben dankbaar voor alles wat wij hier hebben. Want je weet immers niet wanneer het jouw tijd is.” “Ik moest door met mijn leven” 21 Dichtbundel van Henriëtte Doensen