Weert Magazine

mooi mens vult totdat het niet meer gaat. Mijn schulden waren opgelopen tot veertigduizend euro. Mijn zus kreeg met haar kinderen een andere woning toegewezen en ik werd op straat gezet. Er kunnen allerlei oorzaken zijn voor dakloosheid: schuldenproblematiek, verslaving, aanraking met justitie, gezondheidsproblemen, gebroken relaties, psychiatrie, conflicten met familie, noem maar op. Ik was heel naïef en werkte mezelf in de nesten. Maar bedenk wel: het kan iedereen overkomen. Jeugd en opvoeding Kun je beknopt het verhaal van jouw leven weergeven tot aan die zwarte periode waarin je verstrikt raakte in een web van financiële problemen? Ik ben geboren in Maastricht op 17 maart 1964. Mijn vader was docent biologie en mijn moeder schoolarts. Samen met mijn twee zussen hadden wij een vrij zorgeloos bestaan. Op de basisschool in Maastricht was ik een buitenbeentje. Ik kon goed leren maar had dyscalculie dus rekenen en cijfertjes waren -en zijn nog steeds- een probleem voor mij. Ik was nogal op mezelf en besteedde veel tijd aan lezen. Met voetballen of krijgertje spelen had ik niks. Ik trok liever met meisjes op. Qua emotie was ik volgens mijn moeder een oester. Bij mijn ouders groeide de wens om te emigreren naar Nieuw-Zeeland. In 1974 was het zover en vestigden wij ons in Auckland waar mijn beide ouders een baan aangeboden hadden gekregen als docenten aan een highschool. Daar voelde ik me al snel goed in mijn vel zitten. Het Engels had ik binnen de kortste keren onder de knie. Mijn talenknobbel zou er later toe leiden dat ik me ook in het Spaans, Frans en Italiaans behoorlijk kon redden. Na vier jaar kwam er helaas een einde aan het Nieuw-Zeeland avontuur en keerden wij terug naar Nederland. Mijn moeder accepteerde een baan als schoolarts bij de Jeugdgezondheidszorg in Weert en we betrokken een woning in Stramproy. Het lukte mijn vader niet een baan te bemachtigen. Hij nam noodgedwongen de huishoudelijke taken voor zijn rekening maar die situatie trok een zware wissel op zijn gemoedstoestand. Opleiding & carrière Door mijn dyscalculie en mijn overstap van het Nieuw-Zeelandse naar het Nederlandse onderwijssysteem startte ik op de mavo en stroomde daarna door naar havo. Na de havo begon ik aan de pedagogische academie in Roermond. Daar ontmoette ik mijn eerste grote liefde Corinne. We bleken allebei ongeschikt voor het onderwijzersschap omdat we totaal geen orde konden houden. Precies in die periode erfde mijn moeder het huis van opa en oma in Putten. Corinne en ik besloten dit huis te betrekken. We trouwden en wilden samen in Putten een nieuwe start maken. Ik deed staatsexamen VWO en ging daarna rechten studeren in Utrecht. Toen sloeg het noodlot voor de eerste keer toe. Mijn vrouw verliet mij voor een van mijn beste vrienden. Ik raakte zwaar depressief en ging terug naar mijn ouders in Stramproy. Het huis in Putten werd verkocht en van de opbrengst kochten mijn ouders een appartement in Lloret de Mar om daar te kunnen overwinteren. Ik ging ook naar Spanje en maakte er heel snel vrienden, bloeide helemaal op en kwam uit mijn depressie. Ik heb er twee jaar gewoond en gewerkt in de horeca. Daar leerde ik Alisson kennen, een meisje uit Blackpool Engeland dat daar op vakantie was. Het bleek onmogelijk om me in Spanje permanent te vestigen dus ik moest weer terug naar Nederland en ging bij Winters in Maarheeze werken. Met Alisson bracht ik vele vakanties in Spanje door. Zij werd zwanger en ik besloot naar Engeland te gaan om daar met haar een nieuw bestaan op te bouwen. Mijn ‘schoonmoeder’ heeft daar toen met alle mogelijke middelen een stokje voor gestoken. Er kwam een einde aan onze relatie. Mijn dochter is nu tweeëntwintig maar ik heb geen contact meer met haar en haar moeder. Hoe ziet het leven van Bernard Timmer er over vijf jaar uit? Dan ben ik uit de schuldhulpverlening en heb ik een baantje in een Zuid-Europees land. Ik heb een keer willen solliciteren op een baan in een boekenmagazijn van Amazon in Lissabon. Vanwege mijn schuldsaneringstraject was dit echter niet mogelijk. Maar een baantje in het buitenland, dat is mijn ambitie, dan zou ik echt in mijn element zijn. Kerstmis 2018 Kerstmis staat voor de deur. Hoe breng jij de komende kerstdagen door? Kerst zegt mij niets meer. Ik heb het al jaren niet meer gevierd. De mooiste kerstherinneringen heb ik aan de tijd dat we in Nieuw-Zeeland woonden. Kerst op het strand, barbecueën, gezelligheid onder vrienden. Ik associeer Kerst met het gezelschap waarin je je dan bevindt. Naar alle waarschijnlijkheid zit ik met Kerst alleen hier en haal ik een portie chinees. Ik voel geen verbondenheid met anderen. Is er dan niets waar jij gelukkig van zou kunnen worden? Het klinkt misschien heel vreemd maar sinds kort volg ik op dinsdagavond een cursus ‘Geluk’ bij het maatschappelijk werk aan de Vogelsbleek. Daar zie ik echt wel perspectief in. Met dat kleine groepje cursisten zou ik rondom Kerst wel iets gezamenlijks willen doen. Bernard, dan wil ik hier de hoop uitspreken dat jij, samen met enkele deelnemers aan de cursus ‘Geluk’, een gezellige Kerst mag doorbrengen. Mogelijk dat de publicatie van dit interview daar een bijdrage aan kan leveren. Als laatste, welke kerstboodschap heb je voor de lezers van Weert Magazine? Vergeet je vrienden- en familiekring niet. Dáár vind je je weerklank, de gezelligheid en je bestaansrecht. 18