talent
“Ken je die slechte karaokeversies op YouTube
waarbij je de zang nog heel zachtjes op de ach-
tergrond hoort? Die stemmen klinken vaak ver-
vormd, alsof de mensen onder water praten. Dat
hoor ik bij alle stemmen en alle geluiden om me
heen.
Talent
Ik was acht jaar toen ik begon met trompet spe-
len. Mijn drie jaar oudere zus had blokfluitles ge-
had en mocht een instrument uitkiezen. Ik ging
met haar en mijn ouders mee naar de open dag
van Rick. Mijn zus probeerde instrumenten uit en
ik keek toe. Ik vond dat saai. Toen we bij de kope-
ren blaasinstrumenten waren, had ik genoeg van
het wachten. ‘Mag ik ook iets proberen?’, vroeg
ik aan mijn vader. Dat mocht en ik probeerde de
trompet. De docenten van Rick waren onder de
indruk; ik blies zo een toon uit het instrument.
Dat kwam niet vaak voor bij een eerste keer. Ze
zeiden dat ik zo kon beginnen met trompetles.
De allereerste lessen vond ik lastig; ik kon nog
geen noten lezen. Maar dit pakte ik vrij snel op.
Mijn trompetdocente was een hele enthousiaste
vrouw. Ze inspireerde me. Vanaf dat moment wist
ik dat ik net als zij trompetdocent wilde worden.
Ze stimuleerde me daar ook in. Binnen een jaar
haalde ik cum laude mijn A-diploma (de meesten
doen er twee of drie jaar over) en werd ik in de
talentenklas geplaatst.
De zogenaamde verkoudheid
Trompet spelen gaf mij zelfvertrouwen. Ik was al-
tijd verlegen en onzeker, behalve als ik trompet
speelde. Op een ochtend, ik was vijftien, pakte
ik mijn mobiel om muziek te luisteren. Ik hield
mijn telefoon aan mijn oor, maar ik hoorde niks.
Ik hield hem aan mijn linkeroor en toen hoorde ik
heel zacht wat geluid. Ik raakte in paniek, rende
naar beneden. ‘Ik hoor niks meer’, riep ik tegen
mam. Ik schrok van mezelf, ik hoorde mezelf heel
vervormd en hard praten. Mam en ik gingen met-
een naar de huisarts. Hij zei dat ik verkouden was
en gaf me neusspray mee. Maar na drie weken
was alles nog steeds hetzelfde. Ik kreeg sterkere
neusspray, maar ook dat hielp niet. De huisarts
stuurde me naar de KNO-arts. Hij constateerde
acute doofheid.
Muziek was nooit meer hetzelfde
Het kwam erop neer dat ik niet meer kon doen
wat ik het liefst deed. Ik had een erg goed mu-
zikaal gehoor. Dat nam ik als vanzelfsprekend
totdat ik het niet meer had. Ik kon de gehoorbe-
schadiging niet accepteren. Mijn trompet raakte
ik nauwelijks meer aan, muziek was niet meer
mooi. Ik zou opnieuw moeten leren spelen, maar
daar had ik geen zin in.
Als ik op school door de aula liep, hoorde ik alles
door elkaar heen. Ik kon niet meer onderschei-
den wie wat zei. Daarom ging ik in de school-
pauzes alleen door de gangen lopen in plaats van
pauzeren met mijn klas. Ik kon die prikkels niet
aan. Bovendien vonden mijn klasgenoten dat ik
me aanstelde. ‘Ik praat toch heel hard, dan kun
je me toch verstaan?’, zeiden ze dan. Ik kon het
ze niet kwalijk nemen; ze snapten niet wat ik
hoorde.
Opnieuw leren luisteren
Ik vond het moeilijk te accepteren dat ik mijn
droom moest veranderen. Mede dankzij mijn
trompetdocente wist ik me toch weer in te zet-
ten voor het trompet spelen. Ze vertelde me dat
ze tijdens haar studie een auto-ongeluk kreeg,
waardoor ze haar man verloor en haar studie aan
het conservatorium niet kon afmaken. Toch wist
zij de draad op te pakken. Ik moest dat ook kun-
nen. Bovendien kon het altijd erger. Ik had ook
mijn volledige gehoor kunnen verliezen.
Ik herpakte me en deed na de middelbare school
de vooropleiding voor klassiek trompet. Daar
leerde ik op een andere, meer technische manier
naar muziek luisteren en trompet spelen. Ook
kwam ik in aanraking met de opleiding Docent
Muziek. Deze opleiding sprak me aan. Ik deed au-
ditie en werd aangenomen. Ik scoorde zelfs als
een van de beste op het gebied luisteren. Nu,
een jaar verder, heb ik mijn propedeuse gehaald.
Muziek zal nooit hetzelfde zijn als voor mijn ge-
hoorbeschadiging. Maar ik leerde er opnieuw van
te genieten. Misschien wel meer dan ooit.”
Janneke leerde na
gehoorbeschadiging
opnieuw spelen
Door Laura Mennen
“Ik had een erg goed muzikaal gehoor. Dat nam ik als vanzelfsprekend totdat ik het niet meer had.” Janneke
van Reenen (18) uit Weert dacht twee jaar geleden niet dat ze ooit nog kon genieten van trompet spelen. Van
de ene op de andere dag hoort ze met haar linkeroor twintig procent en met haar rechteroor zestig procent.
Docenten zeiden dat ze haar droombaan als muziekdocent kon vergeten. Hoe vond zij haar drive terug?
Over een leergierige meid met een
flinke portie doorzettingsvermogen
CULTUUR
SPECIAL
5
